Wat is er nu nog heilig?

Heilig. Een woord waarvan veel mensen tegenwoordig nog maar nauwelijks de waarde kennen. Sommigen huiveren er zelfs van. Heilig betekent VOLMAAKT. Dus niet discutabel.

Dat past niet in een vrije maatschappij. Vrije wil, bewegingsvrijheid, keuzevrijheid en vrijheid van meningsuiting ontheiligen. Op zich geen slechte zaak, want eeuwen lang noemden we dingen heilig die op zijn minst als heiligschennis beschouwd konden worden. Onderdrukking van homo’s en vrouwen, om maar een voorbeeld te noemen. Heilige oorlogen, waarin mensen even voor God spelen en beslissen over leven en dood. Je kunt je er een voorstelling van maken.

Zolang het nog niemand gelukt is om iets wat dood is tot leven te wekken, zijn leven en dood onaantastbaar en volmaakt. Neuken! Ja, door geslachtsgemeenschap creëren we nieuw leven, maar de natuur bepaalt vervolgens of dit leven levensvatbaar is. We kunnen de natuur een handje helpen, maar dat is dan ook de max. Jaren geleden pleitte ik al tegen het vrijwillig levenseinde, tot grote ergernis van sommige van mijn volgers. Euthanasie om een wegkwijnend lichaam een handje te helpen prima. Maar sterven omdat je levensmoe bent en de moralistische vlag wapperen als ik dat aanstelleritus noem in plaats van ondraaglijk leiden is de omgekeerde wereld.

Een geest die wil leven is lang de baas in je lichaam. Een geest die niet wil leven is een gevangene in zijn eigen lijf en creëert zijn hel op aarde.

Mag ik even esoterisch worden?

De mens kan en mag nadenken over het universum en haar ogenschijnlijke wetten. Heel prachtig is dat de afgelopen eeuwen in de vorm van symbolen overgebracht van generatie op generatie. Yin en Yang, de maan en de zon, het kwade en het goede, eb en vloed, nacht en dag, dal en berg. Als je goed om je heen kijkt zul je zien dat veel zaken in de wereld 50:50 verdeeld zijn. Kop of munt. Man of vrouw. Dood en leven. Alles gaat hand in hand. Het is ieder jaar even lang dag als nacht, even lang eb als vloed. En alles wat leeft zal sterven. Het een kan niet zonder het ander. Het zijn wetten die ver boven onze macht uitstijgen.

De beschaafde mens is deze verhouding stilaan uit elkaar aan het trekken als het aankomt op leven en dood. De angst voor de dood is zo immens geworden, dat alleen het leven nog heilig lijkt. Het leven moet koste wat het kost gerekt worden. De jeugd behouden is de nieuwe wet. We willen graag oud worden, maar niet oud zijn. Kent u die uitdrukking?

Nu corona over de aarde raast worden we even geconfronteerd met onze sterfelijkheid en meteen schieten man en macht in een kramp. Letterlijk. Elk leven moet koste wat het kost gered worden. ‘En dat koste nogal veul!’ Daar mag 75 jaar zorgvuldig opgebouwde economische welvaart voor opgeofferd worden. De angst voor de dood, die zo onherroepelijk en heilig bij het leven hoort. We mogen niet meer dood gaan! Dan maar failliet, werkloos en arm. Liever een slecht leven dan een eindig leven. Naïef?

Denk nu niet dat ik zo’n harteloze econoom ben. Mijn hart gaat uit naar ieder die ligt te vechten voor zijn leven op een IC, op dit moment. Naar mensen wiens ouders, schoonouders of vrienden en vriendinnen zijn gestorven aan corona of wat dan ook. Eindeloos respect voor de mensen in de zorg, die levens redden met behulp van beademingsmachines en daarbij aanzienlijke risico’s lopen zelf ook ziek te worden. Respect ook voor de premier en zijn ministers, die de lastige keuze moeten maken de Staatskas op te offeren om levens te redden. Een nobeler investering kun je je eigenlijk niet voorstellen. Hun besluiten worden dan ook door een breed publiek gedragen.

En toch is er kritiek uit intelligente hoek. Veel van mijn goed opgeleide vrienden en bekenden (NLP, Mindfulness, Filosofie, Economie) zie ik kritiek leveren op het besluit om vrijheid, psyche en economie op te offeren voor beheersbaarheid op de IC. Ze vinden het dweilen met de kraan open, want corona krijg je er niet mee uit de wereld en het bereiken van groepsimmuniteit duurt daardoor alleen maar langer. De schade die we de maatschappij toebrengen wordt iedere dag groter en groter. Zwieeeep! Even terug. ‘Corona krijg je er niet mee uit de wereld.’

Reken even mee: Als groepsimmuniteit en beheersbaarheid betekent, dat zes op de tien mensen in Nederland besmet en genezen zouden moeten zijn, dan zijn dat 10.500.000 mensen. Ruim tien miljoen. Ervan uitgaande dat 1% van de besmette mensen overlijdt zullen we ruim honderdduizend mensen verliezen aan of met corona. Dit zullen bijna allemaal mensen boven de zestig jaar zijn. Onze ouders, ooms, tantes en (als je dit leest) misschien jij wel. Wereldwijd kunnen ruim 45 miljoen mensen sterven aan of met corona voor we 60% immuniteit hebben.

Natuurlijk kun je niet van een premier verwachten dat hij zegt: “Laat die mensen maar doodgaan, zolang we brood op de plank houden voor de rest.” Dat zou politieke zelfmoord betekenen en de wereld zou te klein zijn. En daar zit nou net de crux.

De som is meer dan het geheel der delen.

De angst voor de dood van ieder afzonderlijk individu bij elkaar opgeteld maakt het draagvlak voor een ongekend offer, namelijk onze vrijheid, onze zelfbeschikking en onze portemonnee. Acht miljard mensen met of zonder vijfenveertigmiljoen.

Het collectief kiest. We laten ons niet meer uitroeien. We zijn sterker dan de natuur. Sterker dan de aarde. Alle zeilen bij om de kracht van de natuur te overwinnen. Alleen het leven is nog heilig. De dood allang niet meer. Naïef?

Hij die dat ‘arm’ vindt wordt voor gek uitgemaakt, krijgt de moraliteitsvlag in zijn gezichtsveld gewapperd en de vlaggenier heeft het gevoel bijgedragen te hebben aan een betere wereld. Sol niet met de wetenschap en de experts, want dat is heiligschennis.

Ik vraag je enkel om daarover eens na te denken en laat je vrij in je keuze. En dat is wederkerig.

Igor van Kaam

Geef een antwoord