Vakantie. Statussymbool of bittere noodzaak?

Geef mij maar alle dagen zon!

Imca Marina weet er wel raad mee. Alle dagen zon en alle dagen vakantie. Dat is een droom voor velen, zou je misschien denken. En nu ik op bijna alle mails die ik verstuur een out-of-office reply ontvang, zou ik haast gaan denken dat ik de enige ben in Nederland, die gewoon aan het werk is.

Niet dat je medelijden met me hoeft te krijgen hoor. Ik heb al een weekje Dubai in mei en een weekje Cote d’Azur achter de rug. Niks te klagen dus. Maar de laatste tijd ben ik over vakantie wat meer gaan nadenken. Zogezegd.

Hoe vaak hoor je niet de vraag: “En waar ga jij dit jaar naar toe op vakantie?” Kom dan niet aan met “Naar de camping in Zandoerle,” want dan hoor je mensen toch vaak gemaakt nonchalant antwoorden: “Ach, je hoeft niet ver weg te gaan, om het leuk te hebben toch?” Of “Eruit is eruit.” Dat soort schijnheilige ‘nou-je-kunt-blijkbaar-niet-meer-betalen’ antwoorden.

Onzin natuurlijk. Of toch niet? Is de vakantie een statussymbool geworden?

Vorige week bevond ik mij een middag op Nikki Beach in Saint Tropez. Zo’n beetje hét strand waar je Paris Hilton, Heidi Klum of Justin Bieber tegen het lijf kan lopen. Een decadente, maar vooral ordinaire, verzameling van Russen, Arabieren en chique volk uit Europa en de VS, die tegen €15.000,- per uur champagne zitten weg te tikken aan een veel te klein zwembad. Geld waar je niet hard voor hoeft te werken geef je blijkbaar gemakkelijker uit.

Overigens dé plek om knappe mannen en vrouwen tegen het lijf te lopen, dat dan weer wel. Ik kocht mezelf en mijn gezelschap een biertje van €9,- per stuk. Gewoon zo’n aluminium Heineken flesje. Je kent ze wel. Inkoop nog geen euro.

Tja, het bekt zo lekker als je weer terug bent op kantoor he? Waar was je? Oh, Nikki Beach, Saint Tropez. Om dan een ‘nou-je-kunt-het-blijkbaar-wel-betalen’ Oh, toe maar! van je collega’s te mogen ontvangen.

Nee. Hoe verder, hoe langer en exotischer, hoe liever. Zo lijkt de leus.

En toch… Reizen is een hoop gedoe. Wachten op je vliegtuig. Of uren op de Autoroute, terwijl de wegenbelasting in sloten van je creditcard wordt afgetapt. Een hotelkamer, die altijd te klein is en waar je over je koffer struikelt. Een uitzicht wat net niet op de site van het hotel stond. Iedere avond maar weer verzinnen, wat je nu weer gaat eten. En vooral, WAAR? Of stommelend door je caravan, struikelend over scheerlijnen, wakkerliggend van het gesnurk van je Franse buurman, die overdag geen boe of bah te melden heeft. En het weer MOET warm zijn, maar is dan al gauw té warm. En als het slecht is, moeten we naar huis gaan bellen met de boodschap, dat het weer nu net niet om over naar huis te bellen, eh schrijven, is. Zitten ze daar toevallig met 24 graden in de achtertuin aan de barbecue. Heb jij weer.

Ken je dat gevoel na de vakantie? De sleutel van je eigen voordeur open draaien en de geur van je vertrouwde huis weer opsnuiven? Een ruime douche met water uit de kraan dat je gewoon kan drinken? Zonder chloorsmaak dus? De wasmachine na een uurtje lekker zoemend aan het werk? Even op de fiets naar de winkel en normaal brood en pindakaas op de schappen? Lekkere Hollandse onzin op TV? (Valt jou ook zo op, dat buitenlandse zenders echt werkelijk de grootste bagger uitzenden? Ja, ik zet de TV aan als ik op de hotelkamer ben en ’s morgens wakker word of net uit de douche kom) En de hond mag je dolblij ophalen bij de oppas.

Heerlijk.

Ik denk oprecht, dat als de vakantieplanning opgemaakt wordt en Harry van de Sunweb met zijn huifkar op TV verschijnt, marketeers een zomerkolder in mensen los maken, waar we gemakkelijk zonder zouden kunnen. Die ons kilo’s aan lichaamsgewicht en duizenden euro’s aan geld kunnen besparen. Die ons misschien een beetje eenkennig houden voor wat betreft vreemde culturen en gewoonten. Maar allez. Die Fransen, Italianen of Spanjaarden houden er nu ook niet bepaald de meest gezellige mentaliteit op na. Meestal dan toch.

Nee, ik hou best van een weekje weg, zo af en toe. En vrijuit door een bergachtig landschap cruisen, ook daar word ik best gelukkig van. Toch ga ik de komende jaren eens genieten van vakantie thuis. Vakantie op het werk. Vakantie op visite. Vakantie onderweg. Vakantie, gewoon iedere dag.

Vakantie hoeft dus geen bittere noodzaak te zijn. En statussymbolen heeft niemand nodig, toch? Want geef mij maar alle dagen zon, in mijn hoofd. Niemand kan de zon garanderen op vakantie, maar in mijn hoofd kan ik hem alle dagen aanzetten.

Eviva Espagna!!

Geef een antwoord