Heb je dat wel eens meegemaakt?

Dat je risotto maakte en perfect het recept volgde. En wat bleek? De rijst niet gaar. Je had de keuze met lange tanden verder te kauwen of nog wat extra bouillon te maken en nog even door te prutsen in de keuken. Risotto. Nooit meer, dacht je misschien.

Afgelopen weekend bakte ik een chocoladecake. 60 tot 75 minuten in een oven van 160 graden. Na 70 minuten steek ik een prikker in het geheel… drijfnat! Nog lang niet gaar. Enige onvrede maakte zich van mij meester, maar een ruime 10 minuten later komt een heerlijk gare cake de oven uit. De prikker bleef droog!

Een opgeschreven recept is blijkbaar niet hetzelfde als een echt recept, maar het komt er dicht in de buurt. Heee! Dat lijkt op de klassieke vooronderstelling van NLP: ‘De Kaart is niet het Gebied, maar heeft wel veel overeenkomsten met dat Gebied.
Onlangs stuitte ik op een vooronderstelling van NLP, die in het Engels veelzeggender is dan in het Nederlands. ‘Ieder gedrag was ooit de beste keuze’, klinkt al goed, maar ‘Every human works perfectly’ geeft een scala aan nieuwe inzichten; sommige soms wat controversieel, maar daarom niet minder werkbaar!

 

Wat is mijn punt? Wel… dat volgt zometeen…

Afgelopen weekend keken mijn vriend en ik naar De Luizenmoeder, waarin aandacht werd gegeven aan de teloorgang van tradities als Kerstmis en aan voedselallergieën en -principes bij kinderen en hun ouders. En hoe daarmee ‘omgeculrd’ wordt door ouders en leerkrachten. Mijn vriend zei: “Ik word gewoon moe van het kijken naar dit programma.” Daarmee doelde hij niet op de kwaliteit van de serie, die we briljant vinden, maar naar de graad van ingewikkeldheid waarmee we ons omringen. Hoe ver we ‘in al onze beschaving’ van FLOW afdrijven… Want De Luizenmoeder is een scherpe karikatuur van de wereld waarin onze kids opgroeien.

Ik ga nu wat eindjes aan elkaar knopen. Every Human Works Perfectly.

Als ieder mens perfect functioneert, dan is een ziekte geen gebrek of ‘default’ van het lichaam, maar een reactie. Actie = reactie. Een gezonde reactie. Een logische reactie. Dezelfde reactie als een blauwe plek wanneer je je ergens aan stoot.
ADHD, autisme, voedselallergieën en nog meer ‘moderne tijds symptomen’ zijn reacties van ons perfect functionerende lichaam op de meest krankzinnig bedachte omstandigheden.

Maar hoe creëren we die omstandigheden dan?
Door zogenaamd ‘goed’ te willen doen.

  • Door onze kroost vanaf de geboorte (en daarvoor) te willen beschermen tegen vuil en bacteriën, waardoor het immuunsysteem geen enkele kans krijgt zich te ontwikkelen en het lichaam logischerwijs overgevoelig wordt voor allerlei onbekende indringers, waaronder gluten, fruitzuren, pollen en andere volkomen natuurlijke stoffen.
  • Door het gezin als onbelangrijk te beschouwen en kinderen op te laten groeien in door regelgeving psychisch gestoorde kinderdagverblijven in plaats van bij opa en oma, of op een boerderij of in een speeltuin met moeder of vader. De krampachtigheid waarmee grootouders (en met name de schoonmoeders!!) weggehouden worden van een belangrijke rol in het vormen van een wereldbeeld van jonge kinderen is schrijnend en echt levensgevaarlijk. Jonge ouders van nog geen 30 denken méér te weten over opvoeding en gedrag dan hun eigen ouders met 60 jaar levenservaring. En dat laten die ouders zich nog aanleunen ook!
  • Door kinderen zoet te houden met suiker en x-Boxen in plaats van een boom, een paar planken en een poel modder.
  • Door het leven van onze kinderen schoon te ‘curlen’ en ze nooit te leren voor zichzelf op te komen; Geef ze het recht: er eens op te slaan wanneer ze onder de voet gelopen worden, tegenslag als een onvoldoende of straf zelfstandig te laten verwerken en zich hun eigen plek op de hiërarchische ladders van het leven te laten vinden; die écht niet altijd bovenaan is, prinsessenmoeders. Een kind dat een ander kind een keer een goede mep verkoopt heeft geen agressiestoornis, maar een goede verdedigingsstrategie.
  • Door gestandaardiseerde testen aan te houden op onze scholen, terwijl geen enkel kind hetzelfde is. Alsof ieder kind met Kerstmis nog niet snapt, wat het rond Pasen tienvingerig blind opdreunt. Wat een frustratie dat al met zich meebrengt bij kinderen, leerkrachten en ouders!
  • Door te denken dat het (kinder-)lichaam defecten heeft en die te corrigeren met medicijnen, zónder te kijken naar stress bij het kind (niet gelezen en begrepen worden), stress bij de ouders (werkdruk, geldproblemen, relatieproblemen), voeding (suiker, cafeïne, koolhydraten, verwennerij), eenzaamheid (mama werkt ook, ga maar lekker x-Boxen, nu even niet schatje), prestatiedruk (“Doe je best!”, “Alweer een onvoldoende? Je moet op bijles.”, je moet wel vriendjes maken én het leuk hebben, vanmiddag heb je blokfluitles en morgen moet je naar voetbal want zondag is er competitie en je moet ook nog naar kinderyoga en Martine geeft een feestje donderdag; ik breng je wel even.).
  • Die medicijnen die we onze kinderen geven zijn DRUGS. Ritalin is een mooi woord voor XTC. En het enige wat het doet is een kind verdoven zodat het in het praktisch en efficiënt geregelde doosje past waar papa en mama lekker de hypotheek voor het huis bij elkaar kunnen verdienen en je vol kunnen stoppen met linksdraaiende haverrepen en plastic speelgoed. Ooit gooiden kinderen ruiten in van een oud leegstaand gebouw en scheten in hun broek als er iemand achter hen aan kwam om ze een draai om de oren te geven. Dát is minstens een veel natuurlijker manier om de wereld te leren kennen en te ontdekken wat grenzen zijn!
  • Door ons brein dag in dag uit te voeden met tonnen aan informatie, foto’s en nieuwtjes van mensen, die ons eigenlijk geen zak zouden hoeven interesseren. Bovendien levert die ‘connectie’ met Jan en alleman ons een bak aan prestatiedruk op, omdat we óók een nieuwe bank moeten én op vakantie naar Ibiza in het voorjaar én op wintersport in de nieuwe auto én een gezellig vakantiehuisje moeten huren in oktober én én én.
  • Door die informatiestroom er vervolgens uit te Mindfulnessen en Yoga-en op plastic matjes en in lycra pakjes met stinkkaarsen, vieze kruidenthee en rijstwafels; alsof bezinning in dat soort rituelen schuilt…
  • Door op te komen voor onze kinderen als ze door een leerkracht of leerling ‘op hun plaats gezet zijn’ in de vorm van een dreun, iets afpakken, straf of een dikke onvoldoende. Dat je niet gelooft dat jullie kleine zoiets doet is één, maar dat je gelooft dat die kleine er beter van wordt om vervolgens schreeuwend en stampend op school of aan een voordeur te verschijnen is vooral heel erg triest.
  • Door te eisen dat elke methode, behandeling of medicijn wetenschappelijk bewezen moet zijn, zonder ook maar enigszins ons gezonde verstand te raadplegen en zo dus te vertrouwen op een gelikt businessmodel dat vooral bedoeld is om ons te doen geloven dat gezondheid in een potje zit en jij dat kunt kopen in de supermarkt of apotheek. 
  • Door te zwijgen over verdriet, angst, pijn of frustratie over het overlijden, scheiden en lijden van onze naasten, onze familie en onze voorouders. 
  • Door het kweken van schuldgevoelens als een kind of volwassene besluit uit het systeem te stappen en een andere weg te willen gaan belopen; bijvoorbeeld door te roepen: “Je laat ons in de steek” of “Jij hebt gemakkelijk praten, maar voor ons is dat niet weggelegd.” Je hebt kinderen om hen de wereld te laten VERKENNEN; niet om in door jou gebaande paden achter je aan te laten sukkelen.
  • Door jouw leven constant te vergelijken met dat van anderen, waardoor je je óf constant misdeeld of achterlijk voelt óf opgejaagd door het nastreven van je schizofrene Libelle Kerstspecial bestaantje.

En wij volwassenen maken het voor ons zelf ook heel bont hoor. Zo gaan we industrieel braaf op dezelfde tijden naar ons werk, zitten heel de dag, veelal achter een laptop of computer, of doen saai en eentonig werk in een fabriek of productieplaats. Generatie Z lijkt door te hebben dat een werkplek ook een plezierplek mag zijn met hang-outs, een tafelvoetbal-tafel, een goed uitzicht over de stad of een surfboard aan de muur (om je er dagelijks aan te herinneren waarvoor je het allemaal doet) en een goeie barrista voor een bak eersteklas espresso. En dat werken op tijden dat je er zin in hebt veel effectiever en gezonder is, dan werken op gezette tijden. En als je het andere generaties vraagt, dan lopen ze nog het risico voor luiaards uitgemaakt te worden, die ‘de kantjes eraf lopen’. Terwijl ze mijns inziens vooral hun hart volgen, boven hun verstand.

We werken slaafs voor onze werkgevers en hun opdrachtgevers en de Belastingdienst om onze brave ‘droomhuizen’ te kunnen bewonen, alles te kunnen doen wat ons sociaal netwerk op Facebook ook doet, om voorbeeldkinderen groot te brengen met top-prestaties en veel vrienden en plezier en vervolgens volgevreten en steriel te belanden in een kliniek met ‘welvaartsziekten’. 

Dat is het RECEPT voor de ongare Risotto zoals die tegenwoordig door velen gemaakt wordt. En als wij van NLPinEindhoven vervolgens op datzelfde Facebook claimen dat we geen Allergie HEBBEN, maar DOEN en dat we heel gemakkelijk kunnen leren om anders te reageren op ‘allergenen’ worden met de grond gelijk gemaakt als kwakzalvers die ‘gevaarlijke’ dingen beweren. Wel; je stopt blijkbaar liever XTC in een kind van 5 met ADHD, dan dat hij het risico loopt een dikke tong te krijgen van een pinda, omdat zijn arme lijfje geen raad weet met de frustratie en de gekkigheid van de wereld waarin het opgroeit!

Of zoals mijn collega Edwin Selij het in zijn blog vandaag verwoordde: “De farmacie verdient miljarden over de ruggen van kleine kinderen en noemen alternatieve genezers kwakzalvers. Het zou bijna een goede grap zijn ware het niet dat ze die kids naar de klote helpen.”

Ieder mens werkt perfect. Dus als er nu opeens gedrag of symptomen zijn, waardoor jij (of je kind) iets anders doet dan gebruikelijk of ‘gezond’ lijkt, vraag je dan eerst eens af: 

  • Wat zie ik niet onder ogen?
  • Waar heb ik frustratie over?
  • Wat verzwijg ik?
  • In welk opzicht kan ik niet zijn wie ik ben?
  • In hoeverre leef ik mee of tegen de natuur in?
  • Waar vind ik rust? En pak ik die nog wel?
  • Hoe belast ik mijn brein dagelijks?
  • Hoe belast ik mijn lijf dagelijks?
  • Wat eet ik?
  • Beweeg ik natuurlijk genoeg? (Dus geen sportschoolapparaten…)
  • Lach ik nog wel?
  • Wie zijn mijn vrienden? En kan ik die midden in de nacht bellen?
  • Zit ik vast in mijn overtuigingen of mag ik van mezelf iedere dag iets anders geloven?
  • Tegen wie ben ik eerlijk? En tegen wie niet?
  • Vertrouw ik nog wel echt op mijn eigen lijf en gedachten?
  • En hoe belast ik de wereld met de manier waarop ik leef?
  • Zie ik de ellende in andere landen met mijn Primark-truitje of goedkope rommel van de Action (die inmiddels de stranden van Vlieland (en de ingewanden van zeehonden en bruinvissen) opfleurt in talloze chemische kleurtjes.)

Want het bereiden van Risotto is 100% gevangen in wetmatigheden. Het koken van de rijst, de hoeveelheid water, de temperatuur, de hoeveelheid ingrediënten en hun volgorde, het scheutje olie en het glaasje wijn, je groenten en je kruiden. Elk ingrediënt voert wetmatig zijn taak en functie uit tijden het bereiden, proeven en verteren van jouw Risotto. Geen enkel ingrediënt kan op dag besluiten iets anders te gaan doen.

En zo is het ook met ons lijf. En met ons leven. Onze gezondheid. Ons gedrag. Onze aarde. We oogsten wat we zaaien. We proeven wat we bereiden. We ervaren hoe we leven aan de gewenste en ongewenste gevolgen ervan. 

Het universum is een vraag-antwoord machine die wetmatig werkt. U vraagt, wij draaien.

Denk daar nog eens over na als je je kids met een glutenvrije, veganistische en suikerarme lunch en een fietshelm op naar school brengt. Achterlijk gedoe…

Geef een antwoord