Onlangs bezocht ik een training, die een behoorlijk zweverige inhoud kende. De trainer deed niet zweverig. De stof vond ik zweverig. Het was overigens een goede en fijne training. Dat kwam vooral dankzij de geweldige trainer. En de locatie met lunch en appeltaart.

Zweverig. Of met een moeilijk woord: Spiritueel. Dat mensen allerlei dingen gaan roepen omdat ze die zo ervaren en er al dan niet wetenschappelijk bewijs bij gaan slepen. Dat daardoor soms volledig uit de context wordt gerukt.

U voelt hem al aankomen. Ik heb niet zoveel met deze belijdenis van spiritualiteit.

Dat mensen ‘hoge woorden’ gaan gebruiken, die vaag appelleren aan iets wat lijkt te kloppen in je achterhoofd. Dat je ‘innerlijke vrijheid kunt ervaren als je je openstelt voor dat wat jouw verlangen nog in de weg staat. Dat je die blokkade omver kunt werpen of er doorheen moet gaan. Anders keert het naar binnen en komt het vast te zitten in je lijf.’ Dat soort vage uitdrukkingen.

Hé Igor. Zo ken ik je niet. Jij niet spiritueel? Niet meer dan?
Nooit gehad. Geloof ik. Al zouden mensen daar anders over kunnen denken. Er zijn mensen, die mij zweverig vinden, of profetisch. Helaas. Die mensen vind ik zichzelf flink tekort doen, zolang ze niet een beetje meer vertrouwen op hun eigen ervaringen en hun subjectieve wereldmodel.

Enfin. Genoeg gemopperd. De training sloot af met een metafoor over ‘de rups en de vlinder’. De analogie bestond eruit, dat als je een rups hielp met ontsnappen uit zijn cocon er nooit genoeg vocht uit zijn lijf naar zijn vleugels zou stromen, waardoor de vleugels niet zouden ontwikkelen, hij nooit zou vliegen en dus gedoemd was te sterven. Zielig.

Zielig? Op deze metafoor is ZOVEEL op en aan te merken… Die metafoor is zielig. Leuk woord trouwens. Ziel-ig. Ziel-achtig. Iets met ziel, of zoiets. En nog meer ‘waarheden’ op een rij, die als zoete koek geslikt en doorverteld worden.

Laat me deze metafoor eens in drie stappen ontkrachten. Lees je mee?

  1. We zijn geen rups.

De mens is geen rups. De mens lijkt op een muis. DNA-technisch gezien dan. Niet op een rups.

De mens doorloopt ook geen cyclus als een rups. Een rups komt als larve uit een ei gekropen. Nu wil ik mijn moeder niet beledigen, dus deze vergelijking gaat direct mank. Mijn moeder was geen ei. Ik ben als zaadcel door mijn vader bij mijn moeder ingebracht, waar zij de andere helft toevoegde en 9 maanden lang bescherming bood tot het moment, dat ik te groot was om nog binnen te blijven.

De rups spint na verloop van tijd een cocon en ontpopt zich daar als vlinder. Een soort travestiet, met veel kleuren en gedoe. In de betreffende metafoor staat deze transformatie voor het ontsnappen uit het conditionele keurslijf dat onze omgeving in combinatie met ons instinct om te overleven ons oplegt. Ieder mens zou verblijven in een web van gevaarlijke conditioneringen, waaruit we bevrijd konden worden. Zodat ‘ons potentieel bevrijd mag worden en alle energie vrij kan stromen’. Als vlinder kon de rups dan vrij fladderen en al zijn schoonheid aan de wereld tonen. Zou je los komen van je conditioneringen, dan ligt voor jou dezelfde Golden Ticket klaar, zo luidde de boodschap.

#NOT. Ik weet niet of je ooit een rups goed hebt bekeken; ik vind ze prachtig. Misschien wel even prachtig als een vlinder. Een rups toont als rups zijn ware aard aan de wereld. En zo doet de vlinder.

En zo doet de vogel en zo doet de vis.
En zo doet de duizendpoot, die schoenenpoetser is.
En van je recht.
En van je krom.
En zo draaien we het wieltje nog eens om.
En zo lust ik er nog wel een. Een mens is geen rups.

  1. De rups is ten dode opgeschreven. Zielig!

Wel. Die rups zou dus ten dode opgeschreven zijn als je hem zou helpen ontpoppen. What’s new? De rups was al ten dode opgeschreven. De vlinder ook. Wij ook. Ieder levend wezen zal ooit sterven. De één wat eerder. De ander wat later. Geen mens houdt het veel langer dan 120 jaar hier uit. Het gemiddelde schijnt langzaam op te lopen, maar of we daar blij van moeten worden…

Wat de metafoor impliciet aanneemt is dat iedereen zo lang mogelijk zou willen leven. Dat we het leven, uit angst voor het onbekende van de dood, zo lang mogelijk willen rekken. Plausibel, overigens. Maar ZEG DAT DAN! Met je spiritueel geneuzel. Zeg gewoon, dat je bang bent voor de dood en dat je dat zo lang mogelijk wil uitstellen!

Maar nee. We moeten onze angsten loslaten. En ons niet laten leiden door het verderf. Schoonheid zit van binnen, moeten we denken. En zo moeten we een heleboel van de spirituele geitenwollensok. Ik sta versteld van de regels die mensen zich opleggen om de dood maar te rekken en het leven NU te leven. Geluk zonder voorwaarden kent een bijsluiter; daar is de bijbel een volksromannetje bij.

Kortom; de metafoor van de rups en de vlinder gaat niet over schoonheid en bevrijding, maar over de angst voor de dood. Zeg dat dan gewoon.

  1. De metaforische overgang van leven naar dood ligt op het verkeerde moment.

Tot slot: Er zit een fout in de tijdlijn. De metafoor leert je, dat je vrij kunt leven als je op eigen kracht uit je conditioneringen ontsnapt, zoals de rups de mooie vlinder wordt. Had ik al gezegd dat de rups ook mooi is? En net zo tijdelijk als de vlinder?

DUSSSS….

Het klinkt misschien wat salafistisch, maar de juiste interpretatie van de tijdlijn in de metafoor van de rups en de vlinder lijkt mij, dat het MENSENLEVEN de fase van de RUPS symboliseert en de DOOD de fase van de VLINDER.

Onze geitenwollensok heeft doorgaans de de volgende drijfveren: RUST, VREDE, VRIJHEID (al dan niet innerlijk), UNIVERSELE LIEFDE, ONVOORWAARDELIJK ZIJN, HEEL ZIJN, ROND ZIJN, VRIJ VAN BEHOEFTEN, IN BALANS. Maar vooral RUST. RUST.

RUST ZACHT. De geitenwollensok wil DOOD. Dat is mijn enige conclusie.

Dood (of de laatste seconden dat je hersenen nog iets van signaal afgeven, dat kunnen we wetenschappelijk nog niet vaststellen) is, zo geloof ik oprecht en zo bewijzen BDE-ers al decennia lang (bijna-dood-ervaring), dood is VRIJ. Dood is zonder oordeel. Dood is iedereen gelijk. Dood is door je angsten. Dood is vrij van bezit. Dood is universeel en onvoorwaardelijk. Dood is de ultieme balans. Dood is het genegeerde doel van het leven. Hotel Terminus. Dood is snappen hoe ‘het’ zit. Los van overtuiging zijn. In alle woorden die de geitenwollensokkenbreier gebruikt om zijn of haar wens in het leven te omschrijven lees ik enkel de behoefte om dood te gaan.

Het leven, daarentegen. Het leven is lijden. Het leven is ziek worden. Onbalans die steeds gecorrigeerd wordt. Het leven is strijden. Zoveel mogelijk zekerheid om je heen verzamelen. Macht. Geld. Seks. Het leven is verdoofd willen worden door drugs. In de hoop iets van de dood terug te ervaren. Het leven is zoeken zonder vinden. Het leven is afsterven. Het leven is om door te geven. Het leven heeft een wil van zichzelf. Het leven is iets totaal anders dan een geitenwollensok zou willen.

De geitenwollensok wil de dans ontspringen. Ontsnappen. Ontsnappen aan het leven, door het ontkennen van behoeften als hebzucht, trots, wraak en wellust. Als goed observant herken ik deze behoeften in alle mensen om mij heen en acht ik het ontkennen of ontlopen hiervan als schijnheilig en niet oprecht. Het verzwijgen ervan overigens ook.

En wie het nieuws volgt is vooral getuige van het bewijs voor bovenstaande opsomming, al WILLEN we anders. Dat wat we willen, heeft de dood voor ons in petto. En daarom is de dood goed, en mogen de doden Rusten In Vrede. De doden mogen rusten in vrede. De levenden hebben ff iets anders te doen. Please. Gun het leven die 80 tot 120 jaar om ff iets anders te doen. Om ff te ontsnappen aan die eeuwige gelukzaligheid. Aan die plakkerige zweverigheid met quinoa, sterrenmunt en wierook. Sodemieter op. Een goed glas wijn. Dat is pas hemels!

Rust in Vrede. Sooner or later.

NAWOORD:

Deze column is niet geschreven om die dan ook in mijn directe omgeving of daarbuiten te beledigen, aan te spreken op zijn gedrag of in welke vorm dan ook in diskrediet te brengen. Deze column is bedoeld als tegenhanger voor een steeds populairder wordende stroming in onze gedachten om tijdens het leven al verheven te worden en aan het leven te willen ontsnappen. Het is niet geschreven als expliciete mening, maar als gedachtegoed waarover verder nagedacht mag worden.

Geef een antwoord