Medisch Dwaalspoor

Hoe de farmaceutische industrie vanaf dag één de mist in ging.

Medisch Dwaalspoor

 

In dit artikel citeer ik enkele stukken uit een zeer zorgvuldig uitgewerkt artikel dat ik onlangs vond over het werk van Antoine Béchamp. Door op de link te klikken kun je het helemaal lezen. Alle cursief gedrukte tekst komt uit dit artikel of uit een andere bron, die daarbij dan is vermeld met een link. De wetenschappelijke onderbouwing van alles in dit artikel zal niet of nauwelijks te vinden zijn. Dat betekent niet, dat die niet gemaakt kan worden… Dat betekent vooral dat sommige mensen niet willen, dat dit ooit onderzocht wordt of bekend wordt. Waarom? #followthemoney
Is dit complotdenken? Misschien. Gelet op de organisatiestructuren van farmaceutische bedrijven heb je weinig fantasie nodig om vast te stellen, dat deze bedrijven ongeveer hetzelfde businessmodel hanteren als tabaksfabrikanten en snoepfabrikanten: mensen zo snel mogelijk afhankelijk maken van hun producten, zodat ze zo lang en compleet mogelijk klant blijven.
Vind je dat een geruststellende gedachte? Neem dan niet de moeite om verder te lezen…

_______________________

Stel je eens een grote stad voor. In deze stad wonen mensen, vogels en allerlei andere dieren. De gemeente heeft het beleid niet goed voor elkaar. Mensen zijn ontevreden en voelen zich niet altijd even thuis in de stad. Ze gooien hun rotzooi op straat, zijn laks met het betalen van belastingen en hangen maar wat doelloos rond. Er is weinig werkgelegenheid in de stad en daardoor is er ook weinig cultuur. Steeds meer oude gebouwen van weleer staan te verpauperen en de ramen zijn dichtgetimmerd.

De afvaldiensten werken onregelmatig en hierdoor is een rattenplaag ontstaan. Met veel machtsvertoon laat de burgemeester de ratten verdelgen. Hij zet een complete legermacht in, die de ratten vangt en vergiftigt. De stad is verlost van de plaag, maar het afval zwerft nog altijd door de straten.

Binnen enkele weken wordt de stad opnieuw overspoeld met ratten en zelfs sprinkhanen. Het gekrijs en getsjilp in de straten is niet om aan te horen. De burgemeester wordt verantwoordelijk gehouden en moet opstappen.

Een aantal liefdevolle stadsbewoners bedenkt een plan om de stad weer nieuw leven in te blazen. Deze mensen krijgen binnen de Gemeenteraad de handen ineengeslagen en in een paar jaar verandert de binnenstad opnieuw tot een levendige plek, vol kleine parkjes en leuke winkels. De economie van de stad leeft weer op en dat heeft zo zijn effect op het verantwoordelijkheidsgevoel van haar inwoners. Iedereen draagt zijn steentje bij door de stad levendig en schoon te houden. De ratten bleven, maar in zulke kleinen getale, dat niemand ze ooit nog spotte. Die hebben niks te zoeken, lees: weinig te vinden, in zo’n levendig en opgeruimd gebied.

Logisch

Iedereen die deze metafoor leest begrijpt de logica achter die gedachte. Is het dan niet raar, dat we ons lichaam vaak zo slecht onderhouden en er toch wonderen van verwachten? En de burgemeester maar niet naar huis sturen?

Dat we vandaag de dag deze metafoor over ons lichaam niet meer begrijpen, is niet zo verwonderlijk. De medische wetenschap (met name de farmaceutische wereld) is vanaf haar prille begin gevallen voor een model dat gebaseerd was op angst en macht, in plaats van vertrouwen en gezondheid. Wij, en daarmee ook onze artsen en apothekers, leren al jaren dat gezond leven eerder kwakzalverij is dan leidend in een leven zonder ziektes en aandoeningen. Ze weten dus niet beter en wat erger is… ze hebben geleerd om iedereen die anders beweert te ridiculiseren. Je bent dus gewaarschuwd, voor het geval je deze blog aan je huisarts voorlegt.

Hoe dat zo gekomen is? Dat lees je hieronder.

“Mensen, misschien wel de hoogste levensvorm op deze planeet, hebben een enorme farmaceutische industrie gebouwd met als hoofddoel: ‘Het vergiftigen van de laagste vorm van leven op de planeet: ziektekiemen!’ Een van de grootste tragedies van de menselijke beschaving is de voorkeur voor chemicaliën boven voeding. ”
Dr. Richard Murray

Pasteur en Béchamp

Louis Pasteur was een apotheker en leefde tot 1895; hij stierf op het moment dat de Industriële Revolutie in volle gang was en het rustige leven van de adel en het platte land verstoord was. Het zou worden omgeruild voor grauwe steden, waar mensen lange werkdagen maakten in smerige fabrieken. Dat noemden we toen: vooruitgang, want je was in ieder geval geen boer meer of een slaaf van de adel.

Antoine Béchamp, wetenschapper, leefde in dezelfde tijd, in hetzelfde land (Frankrijk) en stierf een paar jaar later dan Pasteur, in 1908.

Beide mannen hadden zo hun kijk op gezondheid en ziekteverwekkers. Louis Pasteur beweerde, dat ziekteverwekkers van buitenaf ons lichaam binnendringen en daar een ziekte veroorzaken. Op zich een vrij begrijpelijke redenering. Immers, wanneer je iets verkeerds eet kun je daar behoorlijk ziek van worden. Bacteriën en schimmels kunnen je dus ontzettend ziek maken, luidde zijn conclusie.

Antoine Béchamp stelde, dat ziekteverwekkers permanent in en om ons heen zijn. Ze zijn constant in de weer om toe te slaan, wanneer het nodig is. Volgens hem ontstaan de meeste ziektes dan ook niet door iets buiten ons lichaam, maar juist daarbinnen. Wat Pasteur ziekteverwekkers noemde, zag Béchamp eigenlijk als de schoonmaakdienst van je lichaam.

We lopen geen ziektes op. We ontwikkelen ze zelf. We moeten eten, drinken, denken en voelen om ze tot leven te kunnen wekken. We doen iedere dag hard ons best, om onze ziektes te ontwikkelen. Om onze gezondheid weer te herstellen moeten we net zo hard werken. Bacteriën kun je beschouwen als de aaseters van de natuur. Ze reduceren dood weefsel tot het kleinste element. Ziektekiemen, microben of bacteriën hebben geen enkele invloed op levende cellen, maar ze gedijen als aaseters op de plaats van de ziekte. Ze leven gewoon van het onverwerkte metabolische afval en met name van ziek, ondervoed, niet-resistent weefsel. Ze zijn zeker niet de oorzaak van een ziekte; net zo min als vliegen en maden afval veroorzaken. Vliegen, maden en ratten veroorzaken geen afval, maar voeden zich er lekker mee. Net als dat muggen er niet voor zorgen, dat een vijver stilstaat! Je ziet altijd brandweerlieden bij brandende gebouwen, maar dat betekent niet dat ze de brand hebben aangestoken. Kortom: “Dat er ziektekiemen aanwezig zijn bevestigt nog niet de aanwezigheid van een ziekte.”

Waarom kennen we die Antoine Béchamp eigenlijk niet?

Over Antoine Béchamp werd gezegd, dat zijn theorie te weinig wetenschappelijke basis kende. Dat laatste is niet helemaal een volledige lezing. Béchamp is zo’n beetje gewist uit de geschiedenisboeken en dat heeft mogelijk alles te maken met de winstgevendheid van de theorieën van Pasteur.

Nog voor diens overlijden werd de theorie van Louis Pasteur, namelijk dat we als mensen binnengevallen worden door ziekteverwekkers, omarmd door de American Medical Association. Immers, als het gevaar van buiten komt, mag de oplossing ook van buiten komen. Het concept van specifieke, onveranderlijke soorten bacteriën, die specifieke ziekten veroorzaken, werd officieel aanvaard als de basis van de westerse geneeskunde en microbiologie in het Europa van de late 19e eeuw.

De lezing van Béchamp stond daar haaks op. Volgens Béchamp waren bacteriën, virussen en schimmels, net als in de bodem van een bos, allemaal één en dezelfde familie, met steeds een aan de omgeving aangepaste verschijningsvorm. Een soort ‘barbapappa’s’. Het voert te ver om hierover uit te wijden in deze blog; daarvoor verwijs ik je naar het wetenschappelijk artikel wat hieraan ten grondslag ligt. 

Gezondheid betekent dat er evenwicht is in een systeem. Je kunt een ziek lichaam vergelijken met een stad, waar een jaar lang niet is schoongemaakt. In zo’n omgeving komen uit het niets allerlei ongenode “gasten”, om bij je te wonen. Stress, veroorzaakt door onze manier van leven, en verkeerde eetgewoonten vervuilen onze innerlijke omgeving. Ons lichaam verzuurt (pH-onbalans) – waardoor de weg vrijgemaakt wordt voor ‘ongenode gasten’. In deze onevenwichtige omgeving kunnen uit onze eigen cellen ziekelijke bacteriën vrijkomen. Deze kleine levensvormen kunnen snel van vorm en functie veranderen. Een gezond of ziek biologisch terrein wordt voornamelijk bepaald door vier dingen:

  • de zuur / alkalische balans (pH-waarde)
  • zijn elektrische / magnetische lading (negatief of positief)
  • de mate van vergiftiging (toxiciteit)
  • en zijn voedingsstatus

Van Béchamp konden we dus leren, dat gezond eten en drinken en een stress vrij leven in de schone buitenlucht precies goed zou zijn voor ons immuunsysteem en onze gezondheid. Klinkt best logisch, als je nagaat dat wij net als dieren gewoon in de natuur thuis horen.

Aan die gedachte was natuurlijk geen droog brood te verdienen. Juist de gedachte dat er op iedere hoek van de straat een vijand op de loer kon liggen die je kon aanvallen en kon doden of verwonden, maakte een wereld aan marketing mogelijk. Angst motiveert mensen nu eenmaal als vanzelf. 

De gekozen aanpak had nog een ander belangrijk voordeel. Door de opkomende industriële revolutie werd het leven in steden, wijken en kleine huizen als het ideaal voorgesteld. De boodschap van Béchamp zou mensen geenszins naar de stad gelokt hebben voor werk in donkere fabrieken, tegen een hongerloon en onder slechte hygiënische omstandigheden. De grote industrieën hadden arbeid nodig en het maakte niet uit of men gezond was of niet, als men maar werkte en luisterde. En zich vermenigvuldigde.

Microscoop

Je zou toch denken: “Als Béchamp gelijk had, dan kon dat toch gemakkelijk aangetoond worden met microscopisch onderzoek?” Wel, ook daar werd min of meer een stokje voor gestoken. Of in ieder geval: het werd niet echt geholpen door de opkomst van de elektronenmicroscoop.

Een elektronenmicroscoop werkt op basis van het chemisch ‘stainen’ (kleuren) van stoffen om ze daarna onder de microscoop te bestuderen. Helaas is dat met delicate stoffen als bloed, schimmels, virussen en bacteriën niet de handigste onderzoeksmethode. Stel je eens voor, dat je menselijk gedrag zou willen bestuderen en je daarvoor mensen overgiet met een chemisch goedje om ze daarna te pletten tussen twee glazen platen. Denk jij dat je dan ‘normaal menselijk gedrag’ zult kunnen observeren? Natuurlijk niet. De elektronenmicroscoop is volstrekt ongeschikt om levende materialen, zoals bloed, mee te bestuderen. 

Dat de wetenschap niet mee kan gaan in de theorie van Béchamp komt dus deels voor uit het feit, dat de wetenschap niet over het juiste instrument beschikt om te kunnen onderzoeken of zijn verhaal hout snijdt. En als iets niet onderzocht kan worden, blijft het wetenschappelijk gezien speculatief; niet bewezen en dus niet waar.

Er wás echter een microscoop, die ervoor zorgde dat het bestudeerde materiaal volledig intact kon blijven en in al haar dynamiek kon worden bestudeerd. Het was de microscoop van Raymond Rife, uit de jaren ’30 van de vorige eeuw. Rife kwam tot de conclusie dat hij, in plaats van dodelijke chemicaliën, licht kon gebruiken om het onderwerp te “kleuren”. Dit was een geweldige vondst.

Een belangrijk resultaat van Rife’s werk was zijn vermogen om, door middel van verschillende pleomorfe stadia, een virus dat hij in kankerweefsel had gevonden, om te zetten in een schimmel, de schimmel te planten in een op asperges gebaseerd medium en een E. coli bacterie te produceren zoals deze ook voorkomt in de menselijke darm. Dit proces werd honderden keren herhaald. Rife toonde aan dat de pleomorfische capaciteit van microvormen verder gaat dan het bacteriële niveau, naar het schimmelniveau en de voortgang naar het laatste stadium – schimmel. Inbegrepen in deze cyclus zijn de zeer belangrijke stadia tussen microzymen en bacteriën, de eiwitcomplexen die gewoonlijk virussen worden genoemd, en hun directe afstammelingen, de celwand-deficiënte vormen.

Helaas is de uitvinding van Royal R. Rife ook uit de geschiedenisboeken gewist. De elektronenmicroscoop bleek uiteindelijk beter tot vergroten in staat te zijn en kreeg de voorkeur, ondanks de enorme impact op het te bestuderen materiaal. Rife’s reputatie werd ondertussen te grabbel gegooid door de American Medical Association en om het verhaal compleet te maken werd een van zijn methodes later vruchteloos toegepast als alternatieve behandeling voor AIDS en kanker, waardoor mensen stierven, die volgens de reguliere zorg genezen hadden kunnen worden. Kortom, Royal Rife is een naam, die je niet uitspreekt in klassieke medische kringen.

Je kunt hier meer over lezen op deze pagina; https://www.rife.de/what-has-become-of-the-rife-microscope.html

Het Amerikaanse medische establishment kijkt niet naar levend bloed. Ze richten zich primair op chemische analyse om hun diagnose te stellen en missen daarmee de show. Ook als ze naar bloed kijken, worden ze door hun praktijk van het “kleuren” van monsters op het verkeerde been gezet. In feite zijn biologische vormen en elementen gedefinieerd op basis van de kunstmatige conventie van kleuring, dus die vooringenomenheid vind je vervolgens terug in het hele onderwerp. Deze werkwijze is een diepgewortelde gewoonte die haast religieus wordt onderwezen op medische scholen en wordt toegepast in onderzoek. Maar het is flinterdun en nogal beperkt, waardoor degenen die erop vertrouwen vrijwel verblind worden. 

Wat is er eigenlijk mis met de Germ Theory van Pasteur?

Op deze theorie draait de farmacie inmiddels al meer dan een eeuw en er is toch wel iets bereikt, zou je denken. Dat is waar. Er zit namelijk zeker een kern van waarheid in en de Germ Theory lijkt vooral heel logisch. Dat maakt het ook zo lastig om deze theorie te bekritiseren. Vergelijk het met een ijsberg, waarvan je alleen de top kunt zien en op basis daarvan aanneemt hoe het geheel onder het wateroppervlak eruit zal zien. Terwijl je wordt tegengehouden om onder de zeespiegel te duiken.

Robert Koch, een Duitse bacterioloog, naar wie het Duitse RIVM is vernoemd, trok de Germ Theory van Louis Pasteur verder door en besloot, op basis van zijn bevindingen, dat er behalve ziekteverwekkers ook onschuldige micro-organismen moesten bestaan. Hiermee zou de theorie van Pasteur bekrachtigd moeten worden.

De Duitse bacterioloog Robert Koch stelde regels op waarmee micro-organismen konden worden aangewezen als de oorzaak van een ziekte of toegekend werden tot ‘niet-pathogene’ (lees: onschuldige) ziektekiemen. Hij leverde zijn beroemde Postulaten van Koch om bij te dragen aan deze differentiatie. Het enige probleem was dat geen van de micro-organismen in de praktijk kon voldoen aan de vereisten die nodig waren om ze als oorzaak van een bepaalde ziekte aan te wijzen. Helaas, toen de eisen van causaliteit er niet in slaagden een bacterie als de verantwoordelijke boosdoener te kwalificeren, bleef er een grote leegte achter in de filosofie van ‘de meest gekoesterde fantasie van de medische wetenschap’: de microbe-theorie over de oorzaken van ziekten. 

En wanneer het over virussen gaat, gaat de Germ Theory helemaal mank. Tot op de dag van vandaag hebben klassieke wetenschappers nog altijd nauwelijks een idee wat de rol en functie is van virussen. Ze zien ze vooral als vijanden, die ons voortbestaan op aarde bedreigen. Terwijl hoogstwaarschijnlijk het tegendeel waar is. Virussen, bacteriën en schimmels helpen, net als in een bos, ons lichaam schoon, sterk en weerbaar te maken. Vergelijk het met bijen als onderdeel van de voedselketen. Bijen zijn voor de mens vervelende wezens, die je lelijk kunnen steken. Op basis hiervan zou het zinvol zijn bijen uit te roeien. Inmiddels heeft men ontdekt dat er zonder bijen geen goede bevruchting plaats vindt van gewassen en blijken bijen een onmisbare schakel in ons ecosysteem. Voor virussen is dat niet anders. Sterker nog; in de gehele natuur is niets voor niets. Elke dag nemen we een wereld waar, die op basis van 4,5 miljard jaar evolutie tot stand is gekomen en in iedere levende cel op aarde ligt dan ook 4,5 miljard jaar wijsheid opgeslagen: DNA genaamd.

Wat er mis met de Germ Theory van Pasteur is, is dat de mens zichzelf als machine gaat zien, waarin onderdelen kapot kunnen gaan of beschadigd kunnen worden. In werkelijkheid is ieder mens en dier een zelfsturend systeem dat, in symbiose met zijn leefomgeving, kan zorgen voor een ‘klimaat’ waarin het lichaam gedijt of niet. In het wild levende dieren zullen nooit te zwaar zijn, hebben geen overmaat of een tekort aan stress en leven in een natuurlijke balans en symbiose met elkaar. Het vermogen van de mens om hierover na te denken is, hoe natuurlijk ook, de belangrijkste factor in deze verstoring. Pro-actieve angst om te sterven of ziek te worden kent alleen de mens. Veel van deze denkprocessen verlopen via het onbewuste denken. Zolang de medische wetenschap hartgrondig blijft ontkennen, dat emoties in bijzondere mate verantwoordelijk zijn voor de conditie van een levend lichaam, komen we op dat gebied nooit verder. 

En dat, terwijl al decennia bekend is dat stress (toch écht een psychologisch verschijnsel) verzuring (pH-waarde) van het lichaam veroorzaakt en ontstekingsreacties met zich meebrengt. Dat geldt ook voor te weinig of te veel sporten. Spierpijn is een vorm van verzuring van het lichaam en ontketent dus allerlei ontstekingsreacties. Ook het eten van veel suiker heeft dit effect. Een klein onderzoekje op PubMed leert je al snel, dat hier al veel over geschreven is. Zo luidt de conclusie in één van de onderzoeken als volgt:

Langdurige stress, waarvan bekend is dat het leidt tot een ontregeling van bèta-adrenerge receptoren, verandert de expressie van adhesiemoleculen op leukocyten, met als resultaat een afname van de immuunrespons op acute psychologische uitdagingen bij chronisch gestreste personen. In tegenstelling tot acute stress, schaadt chronische stress de NK- en T-celfunctie. (Bron: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3019042/)

De connectie tussen emoties en het lichaam zijn dus allang causaal aangetoond, maar toch zetelen de psychologen en psychiaters nog altijd in een aparte vleugel van het ziekenhuis, zo niet in een totaal ander gebouw. De zorg schrijft blijkbaar liever medicatie voor dan meditatie.

Onderwijs

De theorie van Pasteur lijkt op vele onderdelen bijzonder onvolledig en onlogisch te zijn, maar is vanaf het begin omarmd door de internationale medische kringen. Hun fascinatie voor de ‘premature’ wetenschap en hun onmiddellijke neiging om alles wat ‘nog niet wetenschappelijk kon worden aangetoond’ neer te zetten als kwakzalverij, veroorzaakte een diepe kloof tussen de begripsvorming over wat ‘medische zorg’ en wat ‘gezondheid’ is. Tot op de dag van vandaag wordt gezondheid verward met ‘medische zorg’ en worden medicijnen beschouwd als gezondheidsbevorderend, terwijl ze in feite symptoom-bestrijdend zijn. Deze medische kringen hebben het medisch onderwijs grotendeels vorm gegeven en om die reden is er nauwelijks aandacht voor theorieën, waaraan de farmacie geen geld kan verdienen. Of liever gezegd: de oplossing komt altijd uit een pilletje, een poedertje of een spuit. Of het nu gaat om homeopathie, de studie naar de werking van Vitamine D of het gedachtegoed van Béchamp. Het mag niet besproken worden en wie erover begint wordt voor gek verklaard of verbannen. De medische wetenschap op het gebied van farmacie heeft zichzelf jammerlijk tot religie verklaard, met de ‘bewijslast’ als ethisch filter.

Wat betekent dit voor ons in 2021?

Wel, zoals bekend is er in december 2019 een nieuw corona-virus ontsnapt: SARS-CoV2. Dit is familie van SARS-CoV1, ofwel het SARS-virus uit het begin van deze eeuw. De ontsnapping van het virus, daarover doen vele raadsels te ronde. Niet gek, als je bedenkt hoeveel invloed een virus-uitbraak op een samenleving kan hebben. Daar waar mensen nauw (lees: onnatuurlijk) samenleven met dieren, die van oorsprong niet in onze habitat thuis horen, lopen we de kans om een keer gruwelijk te grazen genomen te worden door een nieuw virus of een onbekende bacterie. De Pest was zo’n infectie, waaraan zelfs eenderde van de mensen zou sterven. 

Van ebola, één van de meest dodelijke virussen ter wereld, is bekend dat het van oorsprong voorkomt diep in ondoordringbare jungles, waar mensen evolutionair gezien niets te zoeken hebben. Normaal zouden deze virussen geen effect hebben op mensen, omdat ze genetisch niet herkend worden door ons lichaam, maar mutaties kunnen uiteraard wel ‘geschikt’ voor mensen worden. Wanneer we met deze virussen in contact komen willen ze vervolgens hun werk gaan doen, maar ons immuunsysteem heeft geen geschikt reguleringsmechanisme om de verspreiding van het virus in balans te houden of het virus ondermijnt dat mechanisme. Hierdoor raakt het immuunsysteem overbelast en sterft de gastheer aan symptomen. AIDS is ook zo’n virus, waarbij het falende immuunsysteem eigenlijk de dood veroorzaakt.

Onze nieuwgierigheid en onze exploratiedrift zorgen er dus af en toe voor, dat we een terugslag krijgen van de natuur. Virussen zorgen er in de praktijk voor, dat onze lichamen, net als in de metafoor van de vervuilde stad, schoongemaakt worden. Daar bovenop roeien virussen zwakke of verzwakte soorten uit, als een bijdrage aan de evolutie. ‘Survival of the most adaptive.’

“De verspreiding van virussen door dieren is een direct gevolg van ons handelen, waarbij wilde dieren en hun leefgebied betrokken zijn”, zegt hoofdauteur Christine Kreuder Johnson, projectdirecteur van USAID PREDICT en directeur van het EpiCenter for Disease Dynamics bij het One Health Institute, een programma van de UC Davis School of Veterinary Medicine. “Het gevolg is dat hun virussen met ons gedeeld worden. Ons gedrag bedreigt tegelijkertijd de overleving van soorten en vergroot het risico op ‘spillover’ (het overslaan van virussen op mensen). In een ongelukkige samenloop van vele factoren veroorzaakt dit de puinhoop waarin we ons nu bevinden.” (Bron: https://www.sciencedaily.com/releases/2020/04/200407215653.htm)

Ook COVID-19 lijkt gevaarlijker te zijn voor mensen met bepaalde genen en of bepaalde bloedgroepen, maar in het bijzonder voor mensen met een ongezonde leefstijl en een verzwakte weerstand door ouderdom, medicatie of een tekort aan Vitamine D, bijvoorbeeld veroorzaakt door een gebrek aan voldoende zonlicht.

Corona-virussen zijn al sinds mensenheugenis onder ons en hebben ertoe bijgedragen dat mensen in miljoenen jaren tijd sterke, krachtige wezens geworden zijn. Het coronavirus leert ons, dat een gezonde levensstijl en een gezond gewicht belangrijk zijn voor een goede gezondheid. Het kunstmatig oprekken van onze levensverwachting, door allerlei medische kunstgrepen is niet zonder risico, wanneer een nieuw virus verspreid wordt. 

Tel daarbij op onze eeuwige angst voor de dood en het lijden en de puzzel is compleet. De virusuitbraak die SARS-CoV2 heet heeft de wereld in haar greep, stelt medische experts voor raadsels en doet ons nog altijd vluchten naar vaccins en medicijnen. De medische wereld heeft sinds de dood van Pasteur in 1895 helemaal niets geleerd over gezond leven, de evolutie, de natuur of wat dan ook.

De PCR-test

De PCR-test voor corona is erop gebaseerd om onderdelen van het virus aan te tonen. Nu je dit artikel hebt gelezen weet je, dat de aanwezigheid van een virus nog niet betekent dat je ziek of zelfs maar besmettelijk bent. En dat is wel wat de overheid je wil doen geloven. Elke positieve test wordt een besmetting genoemd, nog los van de foutmarge van de test. 

Echter, op dit moment is jouw keel besmet met streptokokken en zul je vele virussen en bacteriën vinden in je neus, op je huid en in je darmen. Dat is namelijk heel normaal in een gezond lichaam. Echter, door de uitslag van de PCR-test verkeerd te interpreteren, word je bij een positieve uitslag direct als potentiële bron van infectie gezien. Je snapt inmiddels ook waarom: angst maakt, dat ieder volk uit je handen eet en je gaat smeken om een oplossing. Het ‘vaccin’. Een miljardenindustrie is geboren. Met de ‘volksgezondheid’ als moraliteitsvaandel, hoog wapperend in de mast.

Tot slot:

Wanneer je de principes van pleomorfisme (het gegeven dat bacteriën, schimmels en virussen van vorm veranderen en dus meervoudig zijn) en ‘omstandigheden’ begrijpt, begrijp je waarom mensen ziek en vermoeid zijn. Wanneer we eenmaal begrijpen wat de echte oorzaken van ziekte en vermoeidheid zijn, kunnen we beginnen met het aanbrengen van de nodige veranderingen in onze levensstijl om ons lichaam weer in balans te brengen.

Wat ik jou als lezer van dit artikel wil meegeven, is een heel andere kijk op wat ziekte nu precies is.

Volgens jouw arts is ziekte veelal het proces waarin micro-organismen een aanval uitvoeren op jouw lichaam en jij daardoor allerlei symptomen gaat ontwikkelen. Jouw arts wil deze symptomen bestrijden en verklaart bij succes de ziekte genezen te hebben.

Volgens mij is ziekte het proces voorafgaand aan het moment waarop micro-organismen jouw lichaam weer in balans proberen te krijgen en zich tegoed doen aan al het ‘afval’ dat zich in jouw lichaam heeft verzameld, als gevolg van stress, ongezond leven en andere krankzinnige (!) omstandigheden en gedragingen. De symptomen zijn een blijk van het herstellend vermogen van jouw lichaam en dienen serieus genomen te worden als onderdeel van een herstelproces. Deze symptomen remmen of afbreken betekent in veel gevallen, dat je het lichaam belemmert zich sterker te maken en te genezen. Veel medicijnen, ik zeg bewust niet: alle, brengen je in wezen verder van huis, of tenminste van het kastje naar de muur.

Wat jouw arts ziekte noemt, noem ik dus het herstelproces. De ziekte is daar als krankzinnige omstandigheid aan vooraf gegaan en heeft ervoor gezorgd dat jouw lichaam dringend herstelwerk nodig heeft. Wanneer dat herstelwerk uiteindelijk leidt tot de dood, dan kun je je voorstellen dat je al die tijd in reservetijd geleefd hebt. Dat klinkt als een belachelijk harde conclusie. Maar als ik snipverkouden op bed lig, dan zie ik dat als het moment waarop mijn lichaam zich reinigt en herstelt en denk ik na over manieren om nog gezonder, stressvrijer en blijer te gaan leven.

Dat is zeker geen antwoord op het ontstaan van kanker bij jonge kinderen, die in wezen nog niets verkeerds gedaan hebben om een dergelijke ziekte te moeten krijgen. Echter, de mens is in de afgelopen eeuw in aantal vervijfvoudigd en is zelf een epidemie op deze aarde geworden. Het is niet zo gek, dat doodsoorzaken uit de Middeleeuwen vervangen zijn door hedendaagse doodsoorzaken. Zolang we niet bereid zijn te sterven, zal de strijd tegen de virussen en bacteriën nog wel even doorgaan. 

Igor van Kaam

3 Reacties
  1. Heel goed verwoord Igor!
    Ziek zijn hoort bij het leven. Mijn lichaam is een paar keer flink ziek geweest en later, veel later wist ik waar de oorzaak zat van dat ziek zijn. Veel stress waardoor ik mijn lijf uitputte.
    Toen ik mijn praktijk had, waar ik mensen behandelde met natuurgeneeskunde in verschillende vormen, kwam ik erachter dat mensen soms/vaak volledig afhankelijk waren van medicijnen.
    Ze hadden niet door dat als je 8 verschillende pillen per dag slikt dat je lichaam dan wel heel hard moet werken om de chemische stoffen af te breken.
    Of mensen met diabetes die gewoon allerlei zoetigheid aten ‘want ze hadden daar toch medicijnen voor?’

    Mensen die in mijn praktijk kwamen en verbaasd waren dat mijn 1e vraag was wat ze die dag al gegeten hadden.
    Dat had nog nooit een arts aan hun gevraagd! Ook niet aan mensen met maag/darmklachten!
    En dat ik dan aan mensen moest uitleggen hoe het zit met suiker, met vlees, met melkproducten, en nog veel meer. Waarom wordt die voorlichting niet gegeven bij de huisarts? Of bij de internist? Ik snap het niet.

    Ik kom nu zelf uit een stressvolle periode en heb teveel suiker tot me genomen. Ik merk het aan mijn lijf en weet dat ik het moet aanpakken. Opruimen die boel uit mijn lichaam! Het lijf mag herstellen van de stress.
    Stress die verwerkt moet worden zorgt er ook voor dat ik af en toe een off-day heb. En eigenlijk is het geen off-day…het is een dag waarop ik uitrust. Waarop ik een middagdutje doe, waarop ik naar zee ga. Het is dus een helende dag!

    En Vitamine D kunnen we nu opslaan in ons lijf. De zon is een grote energiebron. En laten we ons ook niet bang laten maken met ‘dat in de zon zitten niet goed is voor ons’. We hebben de zon nodig! Met mate, niet meteen de hele dag in de volle zon. En eventueel smeren met zonnebrandcrême zonder chemische rommel. Anders krijg je die zooi weer in je lijf.
    Maar ik stop er nu mee. Als ik eenmaal begin is het hek van de dam, maar het is jouw blog. Een prachtig blog!

    Gezonde groet,
    Marianne

  2. Igor!

    Fantastisch, wat je ook nu weer doet.
    Grappig / interessant dat ik het gedachtegoed van de Biologische wetten hierin herken.
    Nooit geweten dat jouw bron al tot dezelfde conclusie was gekomen.

    Dank voor jouw nummer aflatende energie om het goede in de wereld te zetten.

    Liefs Yvonne

  3. Goed stuk Igor.

Geef een antwoord