Een persoonlijk verhaal over de kunst van visualisatie en imaginatie. En hoe gelukkig je kunt worden van de kleine dingen in het leven.

Mijn moeder reed begin jaren 80 in een kekke felrode Kever. Een stoer wagentje waarvan de stoelen bekleed waren met jeans. Een echte ‘Jeans Bug’. Ik was dol op die Kever. Niet alleen vanwege de kleur en de bekleding, maar ook vanwege de onmiskenbare benzinegeur en het prachtige geluid. Ik hoorde precies wanneer mijn moeder thuiskwam. Twee straten verderop was het pruttelende geluid van de Kever al bij ons thuis te horen. Ik was misschien ook een beetje een apart kind.  Ik hield erg van de geur van benzine en garages. En helemaal niet van meidendingen zoals geurtjes en jurkjes. Mijn ouders hebben het hele Fiat programma afgewerkt, van een Fiat 500 en 600 tot een Fiat 127. En die roken altijd een beetje ouderwets naar garage. En zo ben ik verslingerd geraakt aan dat soort geuren. Ik kan de geur van die oude Fiats nog ruiken. Toen ik vorig jaar een andere auto moest aanschaffen heb ik het geprobeerd. Ik heb een proefrit gemaakt in de nieuwe Fiat 500. Wat een deceptie. De nostalgische geur is volledig verdwenen. Voor mij dus geen Fiat 500. Zonder die heerlijke lucht kon ik het beperkte rijgenot niet op de koop toe nemen.

Maar ik dwaal af. Die Kever. Voor mij was de Kever het ultieme zintuiglijke object. Mooi rond en oogstrelend, een sound als geen ander, een heerlijke touch van hendels en knoppen op het dashboard, een lekker benzineluchtje en qua smaak… Tja, er lag altijd een zak kokindjes in het dashboardkastje en drop is mijn andere guilty pleasure. Mensen die mij kennen weten hoe ver dat gaat. Ik vond die Kever eigenlijk best op een kokindje lijken en zo werd de Kever een dropje van een auto voor mij.

Toen ik later groot was, en de Kever inmiddels al lang was afgevoerd naar de eeuwige sloopvelden, dacht ik nog vaak aan ons autootje terug. Ik besloot dat wanneer ik rijk genoeg was, ik naast mijn normale auto graag een zwarte Kever of misschien zelfs een Kever cabrio wilde hebben. Mijn eigen dropje. Naast mijn auto, omdat ik uit ervaring wel weet wat er met oude Kevers gebeurt als je ze buiten laat staan in de regen. De treeplanken breken spontaan af en voor je het weet druk je een vinger door het blik, omdat het volledig is doorgeroest. En verder zijn ze ook niet zo heel veilig en comfortabel. Maar ze zijn zo mooi en ze ruiken zo lekker en ze pruttelen ook zo fijn. En steeds als ik een Kever zie rijden word ik een beetje sentimenteel. Ik zou er ook zo graag een hebben. En dan mee op reis gaan. Want dat is wat je met Kevers moet doen. Je bindt zo’n koffertje op het dak of op het rek aan de achterkant en je gaat op reis. Natuurlijk is dat wel een lange reis, want de Kever rijdt niet meer zo hard. Maar dat is geen straf. Ik trek er graag een paar weken voor uit. En dan rijd ik door velden en over landweggetjes. Want mijn Kever is op zijn best in zijn natuurlijke habitat. De snelweg mijdt hij het liefst. Links en rechts ingehaald worden door nieuwerwetse automobielen die je niet eens meer aan hoort komen, dat vindt hij helemaal niet fijn. Hij is best trots die Kever. En geef hem eens ongelijk. Er zijn er maar weinig die al zo lang meegaan en nog steeds zo aantrekkelijk zijn. Zo oud en jong tegelijk. Hij weet dat ik hem nog steeds een lekker ding vindt.

Dat weet mijn man ook. En daarom kreeg ik vorig jaar mijn eerste Kever van hem. Mijn eigen dropje. Naast mijn andere dropje, want tegenwoordig rijd ik ook in een zwarte VW Up. Mijn heerlijke scheurbakkie waarmee ik overal terecht kan en altijd een parkeerplaatsje vind. Een heel bescheiden autootje waar best nog een Kever naast past. Ik voel me rijk nu, met mijn twee dropjes. En met mijn Kever ga ik op reis. Als ik even tijd heb neem ik hem overal mee naartoe. Hij is inmiddels heel bereisd die Kever van mij. En waar ik hem ook mee naartoe neem, hij heeft altijd veel bekijks en staat overal trots te glimmen. Kun je zeggen dat je van een auto houdt? Nou vooruit, ik zal er maar eerlijk over zijn: ik hou van dropje. En als dit dropje versleten is, komt er één die nog groter is. Een mooie zwarte, met een open dak, verchroomde bumpers en crèmekleurige lederen bekleding.

Jeanne-Tine van Vonderen
NLP Practitioner

 

Geef een antwoord