Het was ongeveer anderhalf jaar geleden. Tijdens het wandelen ontdekte ik, dat ik steeds schever ging lopen. Een zachte pijn in mijn linker bil en onderrug veranderde langzaam in een pijn zo heftig, dat ik geen stap meer kon zetten. ’s Avonds verkrampten mijn kuiten, waardoor ik ze stretchte tegen de tafel. In combinatie met andere stretch-oefeningen hielp dat dan even.

Ik vreesde het al. Aan mijn vaders kant komen ‘bunions’ voor. Nee geen konijnen. Maar een knobbel aan de buitenkant van je grote teen. Dit heeft tot gevolg dat je voet zich niet meer natuurlijk kan afwikkelen, al dan niet veroorzaakt door een doorgezakte middenvoet. Enfin, genoeg over mijn medisch rapport. Ikke naar de podoloog, want de huisarts had ooit al eens gezegd, dat steunzolen met mijn voeten op den duur onvermijdelijk zouden worden. 

Dan was dit vast het moment…

Bij de podoloog werden mijn voeten bekeken, werd mijn loopje geanalyseerd en werd er een computer simulatie van de afwikkeling van mijn voet gemaakt. De vertekende lijnen waren duidelijk te zien, de steunzool werd een feit.

Na maanden lopen met die dingen, wat overigens meteen prima ging: geen verbetering van de klachten in mijn bil en onderrug. Help! Wat nu? Nog meer stretchen, buiten, sporten, badderen. Wat ik ook deed, het werd niet minder.

Tot Jan mijn meenam naar zijn fysiotherapeut. Of liever gezegd: wonderdokter. Jan heeft ooit flink in de kreukels gelegen na een scooter ongeluk en in zijn familie komen veel rugklachten voor, dus de familie is er kind aan huis. En de man in kwestie werkt geduldig, is altijd vrolijk en als je binnenkomt dan ademt zijn praktijk passie. Deze man doet waarvoor hij hier is.

Wat blijkt al tijdens de tweede sessie???

Schijnbaar is al jaren geleden, na een val, mijn heiligbeen scheef komen staan, waardoor ik verkeerd ben gaan lopen! Niks ‘bunion’, niks middenvoet. Even naar het hele plaatje kijken en dan blijkt dat de oorzaak van de klachten heel ergens anders ligt. Diep, onzichtbaar en totaal vergeten. Ik ben vast wel eens een keer van de trap gelazerd of zo, maar wie onthoudt dat meer dan 10 jaar? Ik niet, in ieder geval. Zeker niet, wanneer de klachten pas 8 jaar laten opdoemen…

En zo werk ik ook als coach.

De klacht en de oorzaak liggen vaak verder uit elkaar, dan je op het eerste oog zou vermoeden. Bij integrale coaching leg ik een coachee in de breedte ‘op tafel’ en kijk ik naar alle patronen, zoals deze van invloed kunnen zijn geweest op het gedrag en het gevoel van vandaag. En morgen.

Om die reden noem ik mezelf geen NLP coach. Goed, ik pas nog wel eens een techniek toe, omdat deze razend goed en effectief werken. Maar als iemand zijn kijk op het leven drastisch mag gaan veranderen, dan doe ik dat liever op basis van begrijpelijke en logische argumentatie, dan met een hypnosessie van 20 minuten.

Want wanneer ik coach komt er zoveel kennis vrij in mijn hoofd, dankzij de trance waarin ik verkeer als ik in gesprek met je ben. Dan kan ik mijn boekenkast van voor tot achter opdreunen, zie ik alle Youtubes- en TED’s die mij kunnen helpen de revue weer passeren en volg ik elke opleiding en training die ik ooit bijwoonde opnieuw!
Van systemisch werken naar Napoleon Hill. Van NLP tot mindfulness. Van boeren verstand tot kwantum fysica. En van astrologie tot het enneagram, de MBTI en de DISC. En dan vergeet ik de voedingsleer, mijn kennis over stress, burn-out en de hormoonwinkel in ons hoofd en de wonderlijke taalpatronen van Milton Erickson nog bijna.

Als coach kun je de drive voelen om mensen te willen helpen. Wanneer je vervolgens van toeten noch blazen weet (heerlijke uitdrukking), hoe kun je dan uiteindelijk mensen echt de juiste spiegel voorhouden? Hoe kun je mensen terug in FLOW brengen en hun incongruentie passend helpen ombuigen naar de juiste weg, die er te gaan is?

Ik geloof niet dat een coach alleen van mensen moet houden, om zijn of haar werk goed te kunnen doen. De coach zou een passie mogen hebben voor het menselijk systeem van Lichaam, Denken en Geest (lees: individu) en hoe deze functioneren, in elkaar grijpen en elkaar soms gruwelijk in de weg kunnen zitten. Zoals een chirurg een gepaste afstand tot de mens in het lichaam houdt, zo mag een coach zich vooral toeleggen op de incongruentie in het systeem dat bij hem in de kamer zit. En dat bedoel ik veel minder afstandelijk dan het klinkt.

Als het goed is, is je passie als coach om mensen te helpen hun problemen op te lossen en hun vragen te beantwoorden. Niet om met de hele wereld vrienden te worden. Sterker nog, als ik dan toch mag kiezen heb ik liever vrienden zonder problemen, als die zouden bestaan. Dus zie je vak als coach, zoals een kledingverkoper zijn vak ziet. Of een politieagent, een DJ of een banketbakker. 

Stappenplannetje

Stap 1: Neem je favoriete methodiek als leidraad. Voor mij is dat NLP, omdat er geen beter wereldmodel beschikbaar is. Zelfs niet in de psychologie.

Stap 2: Ga in de loop der jaren alle andere varianten ontdekken, besnuffelen, bestuderen en oefenen. Begin bij de variant die je gevoelsmatig als laatste zou kiezen. Want magie gebeurt meestal buiten je comfort-zone.

Als je gek bent op je vak als coach, dien je de mensheid optimaal. En ben je je plek op deze aardbol dubbel en dwars waard.

Igor van Kaam

Geef een antwoord