Hoe de wereld echt in elkaar zit. Waarschijnlijk...

Zeker weten doe je het nooit, maar als je goed oplet en regelmatig je bronnen checkt, veel leest en je oren en ogen openhoudt, zit de wereld van macht, geld en informatie waarschijnlijk zo in elkaar.

Welke partijen spelen een rol?

  1. Grote bedrijven en banken
  2. Ambassadeurs en lobbyisten
  3. Wereldleiders verenigd in de Verenigde Naties
  4. Regeringen van alle landen
  5. Instituties die uitvoering geven aan het beleid van de regering
  6. De pers
  7. De mensen die alles geloven wat ze horen en lezen
  8. De mensen die vragen stellen


(klik op de afbeelding voor een grote weergave)

Hoe werkt het?

Grote bedrijven en banken hebben een simpele missie. Zoveel mogelijk geld verdienen. Hiervoor hebben deze twee belangrijke strategieën: 

  1. Door zoveel mogelijk klanten over de hele wereld te hebben.
  2. Door productiekosten te minimaliseren of uit te sluiten

Klanten over de hele wereld.

De ontwikkeling van het internet was een geweldige schot in de roos om de wereld met elkaar te verbinden. Lokale bedrijven konden zo gemakkelijk globaal worden. Dat voorrecht was tot die tijd min of meer voorbehouden aan de Kerk, Groot-Britannië, oliemaatschappijen en vliegtuigbouwers. Ineens kon je boeken, kleding, computers en data, zoals muziek en films, aan een gigantisch publiek verkopen. 7 miljard klanten onder één knop!

Productiekosten houd je laag door de lonen laag te houden, zoveel mogelijk in eigen beheer te doen en door wereldwijde prijsafspraken te maken over olie en gas. Boeren vormen hierin een lastige schakel, want ze zijn vaak eigenaar van hun grond en dus van hun belangrijkste machtsmiddel. Reden te meer om boeren zoveel mogelijk regels op te leggen, om ze toch afhankelijk te maken. Door de prijzen te drukken moet de productie optimaal zijn en zo kunnen gewasveredelaars en bestrijdingsmiddelen een goede afzetmarkt vinden. Hoe verkoop je gif met een glimlach?

De rol van ambassadeurs en lobbyisten.

Een deel van de Big Corporates verdient zijn geld met ongezond voedsel, gevaarlijke medicijnen, gif en verslavende genotsmiddelen zoals alcohol en tabak. Alleen de wijnboer blijft nog buiten schot, tot op heden. Maar hoe lang nog?

Met het doel om steeds meer klanten wereldwijd te kunnen bedienen is het belangrijk dat de gevaarlijke plannen van de grote bedrijven worden vertaald in reddingsplannen. Of het nu gaat om de productie van energie (zonnepanelen en windmolens) of de productie van medicijnen; aan alles wordt een duurzaam, gezond en levensreddend label gehangen. Dat is de rol van de lobbyisten en de ambassadeurs.

Dit soort plannen verkoopt goed bij de Verenigde Naties, want daar lopen de wereldleiders rond op zoek naar mooie doelen, die ze tijdens verkiezingstijd kunnen verkopen aan de welwillende burgers en de leden van hun politieke partij.

De Verenigde Naties

Hier worden de snode plannen van de Big Corporations, verpakt als zoete broodjes verkocht aan alle regeringen. Ministers en presidenten vliegen trots vanuit New York naar huis met de boodschap dat ze de wereld gaan redden. De armoede gaat opgelost worden, er komt genoeg eten voor iedereen en we kunnen ook nog in een groene, schone wereld wonen, waar ieder dier zijn ecologische evolutie zeker is voor de komende eeuwen. Dit plan heet Agenda 2030 en kun je vinden op de site van de Verenigde Naties, in 17 briljante doelen samengevat.
https://sdgs.un.org/goals

De regering en de instituties

De ministers en presidenten zijn zo vol van hun reddingsplannen, dat volksvertegenwoordigers in de parlementen gemakkelijk overstag gaan. Immers…

  • Hoe kun je tegen het bestrijden van armoede zijn? 
  • Hoe kun je de ontwikkeling van nieuwe levensreddende medicijnen willen blokkeren? 
  • Hoe kun je verantwoordelijk willen zijn voor het uitsterven van de ijsbeer of de panda?
  • Hoe kun je arme mensen in de wereld verstoken laten zijn van voedsel en onderwijs?

De snode plannen van de grote bedrijven zijn zo goed vertaald, dat iedere vorm van moraliteit en ethiek wordt geprikkeld om de plannen overeind te houden. Maar welke kant het schip ook vaart, het komt altijd met een volle bak met miljarden de gewenste haven binnen.

Je maakt het volk eerst ziek met duur fastfood, vergiftigd eten en vieze lucht, om het daarna te redden met een nog duurdere pil of een vaccin. Die laatste bij voorkeur verkocht aan een minister van Volksgezondheid, die zo kan bewijzen dat hij echt zijn verkiezingsbelofte waarmaakt.

De rol van de pers

De pers krijgt voorgekauwde informatie op luxe persconferenties voorgeschoteld en slikt dat voor zoete koek. Logisch; elke andere bron van informatie is zorgvuldig afgeschermd, afgekocht of wordt bedreigd met sancties. Zo werkt het in een dictatuur en zo werkt het ook op het hoogste echelon van de informatievoorziening. Elke journalist die verder kijkt dan zijn neus lang is, komt niet verder dan een interview met angstige bronnen of een exemplarisch voorbeeld, dat vervolgens feilloos weggefilterd wordt door zijn hoofdredactie. Soms onder het mom van persoonlijke hersenspinsels. Meestal omdat het teveel op opinie lijkt en niet in lijn is met de belangen van geldschieters en adverteerders; de grote bedrijven. Zij sponsoren de media, zodat er meer aandacht komt voor hun zogenaamde reddingsplannen.

Natuurlijk krijgt de pers ook vanuit de maatschappij haar nieuws. Een demonstratie hier. Een oproerkraaier daar. En het dagelijkse sentiment van het volk van de straat. Het filter van de hoofdredactie draait op volle toeren en het stempel ‘hooligan’, ‘complotdenker’ of ‘niet intelligent’ en ’eenzijdig onderbouwd’ is dan gemakkelijk gezet. De experts hebben immers het beste met ons voor.

De grote bedrijven doen natuurlijk hartstikke veel onderzoek naar de werking van hun producten en de veiligheid daarvan. Dat wetenschappers worden gebruikt om aan te tonen wat gewenst is, wordt niet meegenomen in de conclusie van het onderzoek. Voor onderzoek wat het tegendeel bewijst van wat de gesponsorde wetenschap aantoont is nauwelijks geld, laat staan interesse. Als 95% van de mensen weet dat het middelste stoplicht ORANJE is, kom jij dan maar eens aan met GEEL.

Het volk verdeeld

Zo krijgt de pers en daarmee ook het volk een bak misinformatie te verwerken op basis waarvan hun wereldbeeld gevormd wordt. De meeste mensen bij de pers hebben niet eens door dat ze misinformatie delen, want ze beroepen zich op wetenschappelijke bronnen. Dat er champagne en vijf-sterren catering was op de persconferentie zijn ze allang weer vergeten.

Braaf koopt het volk de producten en diensten van de grote bedrijven. Er wordt gesmeekt om medicijnen, makkelijk eten, goedkoop eten en digitale films en muziek. We beleggen ons geld bij de banken en we geven ze daarvoor 100% inkijk in ons dagelijkse doen en laten. Mensen die besluiten over te stappen op Bitcoin worden gezien als criminelen met veel zwart geld. Op social media maken de grote bedrijven ook de dienst uit. Wat niet in het plaatje past is fake-news en mag gecensureerd worden.

Dan is er nog de groep die vragen stelt. Dat zijn de mensen die voorbij de kranten en het journaal en de standaard medische werken ook andere boeken en studies lezen. Die eens terugkijken naar de medische wetenschap uit het oude verre oosten. Mensen die ontdekken dat er zoiets is als hypnose of meditatie, waardoor je de wereld net even anders leert bekijken. Of het zijn gewoon mensen die niet graag de dagelijkse hete adem van de arm der wet in hun nek wensen te voelen. Ze lezen minder kranten, niet omdat ze niet intelligent zijn, maar omdat ze er verdrietig van worden. Omdat ze om zich heen een wereld zien of wensen, die mooier is dan het zwarte aftreksel wat het nieuws iedere dag voorschotelt. Ze herkennen zich gewoon niet in de wereld, die ze voorgeschoteld krijgen.

Het volk wat alles gelooft noemt deze groep mensen: ondankbaar, asociaal, complotdenkers en soms gewoon ‘gevaarlijk’. In ieder geval oliedom.

Het volk dat kritische vragen stelt ziet aan de andere kant van de lijn vooral ’schapen’. Angstige mensen, die enkel vertrouwen op wat ze lezen in de krant en horen op het journaal. Oogkleppen of blind vertrouwen?

Hoe nu verder?

Het systeem waarin de wereld zich (nu) bevindt is al even actief. Vervang wat namen voor ‘De Kerk’, ‘De Koning’, ‘Julius Caesar’ of ‘Saddam Hoessein’ en je snapt dat dit nu eenmaal de manier is waarop de wereld de afgelopen eeuwen gerund is. En hoe beter de transportmiddelen van A naar B, hoe kleiner de wereld en hoe sterker dit systeem wordt.

Ik heb geen idee hoe nu verder. Met dit artikel heb ik de eerste stap gezet. Heb jij enig idee wat hier de oplossing is?

Welke schakel in het plaatje hierboven is de zwakste schakel?

Igor van Kaam