De Drama Driehoek

De passieval van iedere coach

Wanneer je, net als ik, je beroep hebt gemaakt van het helpen van mensen met vragen en problemen, dan is de kans groot dat-ie een keer op de loer ligt. Je grootste valkuil. De Drama Driehoek.

Deze Driehoek is een model dat de rollen beschrijft die kunnen ontstaan, wanneer coaching drama dreigt te worden. En ik, arme ziel, trapte er laatst midden in.
Aanklager, slachtoffer en redder. De aanklager beweert: “Ik ben beter dan jij, dus het is jouw schuld en mij treft geen blaam.” Het slachtoffer beweert: “We zijn allemaal verloren, machteloos. Wie helpt mij?” De redder zegt: “Kijk eens hoe goed ik ben! Kom maar hier, ik zal je helpen.”

Als nummer 2 in het Enneagram, de helper, voel ik me erg thuis in de rol van coach. Immers, helpers willen graag helpen. Maar ze willen er ook iets voor terug en dát is hun drijfveer. Erkenning.
Erkenning kunnen wij helpers halen uit het bereiken van het gewenste resultaat. Dat levert vaak een perfecte symbiose op met ons werk. En wanneer het resultaat uitblijft… wees dan op je hoede.

Aldus geschiedde. Maandenlang stak ik veel van mijn energie in de hulp aan iemand, die deze hard nodig had. Vaak kwam ik in beweging als gevolg van een hulpvraag; eerste voorwaarde voor een coach om überhaupt in beweging te komen. Soms hielp ik zomaar uit het niets. Bemoederen. Of nog beter, bemoeien heet dat in de volksmond. Fout nummer 1.

Dan komt het moment waarop je denkt dat je eindelijk stappen voorwaarts aan het maken bent. Er vinden kleine veranderingen plaats en het lijkt beter te gaan met de persoon in kwestie. Er is een diagnose. Er is een constructieve gedragsverandering merkbaar. Hiep hiep hoera.

En dan ineens, op een dag, blijkt dat al je goeie zorgen voor niets lijken te zijn geweest. Alsof een ex-verslaafde 3 maanden clean is om vervolgens helemaal los te gaan op een house-party. Met pillen en red-bull, hakken hakken hakken.
Een waas voor mijn ogen. De redder wordt aanklager. En het slachtoffer wordt ook aanklager. “Jij deugt niet, je wil niet veranderen, je bemoeit je overal mee, je kunt niet veranderen, eikel, klootzak, rot op, ja draai het lekker om, rot jij op,” en nog wat woorden die niet thuis horen in een column.

Hoe kom je hieruit?

Wel, een verstokte helper is nog geen coach. En een redder al helemaal niet. Helpers, type 2 van het enneagram, smachten om hun beloning en worden vals als ze die niet krijgen. Redders gedijen alleen bij het hebben van een slachtoffer, maar zodra dat slachtoffer verandert van positie, raken ze hun eigen positie kwijt. Je moet wel zielig blijven!

Een goede coach geeft geen oplossingen, geen raad, geen advies. Hij zit op zijn handen en vraagt: “Hoe denk jij hieruit te komen? Wat heb jij nodig? Wat kun jij leren? En, als je jouw gedrag nu zo bekijkt, wat vertelt je dat dan?” Een coach geeft geen inzichten, hij ontwikkelt je vermogen inzicht te krijgen met als doel zelfstandig het einde van de tunnel te zien en te bereiken. En dat klinkt luier dan je zou denken. Het is gewoon hard werken. De redder-rol is, zelfs voor de meest ervaren coach, nog altijd een gevaarlijke valkuil. Waar je zomaar in dondert.

Be Aware Of The Triangle!

IGOR VAN KAAM

Geef een antwoord