Of ik het kon rijmen dat Duncan naar Tel Aviv afreisde terwijl enkele kilometers vanaf het stadion mensenrechten geschonden werden, werd mij deze week gevraagd. En ook of ik iets kon schrijven over de oproep van de KNVB om maar niet uit de kast te komen als je voetbalde.
Tegelijkertijd lees ik een boek over de invloed van emoties op ons DNA. Een boek dat het hele newtoniaanse medische denken te kakken zet met keihard wetenschappelijk bewijs. Emoties ontstaan en hebben direct invloed op ons DNA en daarmee op onze celdeling en onze gezondheid en overlevingskansen. Prikkels gaan eerst door het limbische brein (thuisbasis van je onbewuste; hier voel je mee) en pas daarna door naar de cortex (hier denk je mee: je bewuste). We hanteren hierbij (onbewust) een simpel overlevingsinstinct: 

 

Is het gevaarlijk of is het nuttig?

Hier zijn natuurlijk en vanzelf de definities voor haram en halal, yin en yang en goed en kwaad uit ontstaan. De basis ligt in het biologische waardeoordeel of iets tot nut kan dienen of een gevaar vormt. In ons religieuze verleden zijn onze voorvaderen destijds gruwelijk ontspoord op dit simpele principe. Het wordt tijd dat religie voorgoed de kast in gaat. Dan kan de LHBT er met een gerust hart uit komen.

Vanuit dat perspectief kijk ik naar de homofobie in het voetbal en de mensenrechten in Israel…

 

Wat is normaal?

We kunnen met zijn allen roepen dat homoseksualiteit normaal is. Bedoelen we dan, dat het 50-50 verdeeld is? Of dat het ‘gewoon’ voorkomt en dus normaal is. Is 180 rijden op de snelweg dan ook ‘normaal’? Bedoelen we met ‘normaal’ dat het geaccepteerd is? En zou dat dan betekenen, dat we homoseksualiteit wel moeten accepteren en 180 rijden op de snelweg niet? Klinkt verstandig, maar in het kader van ‘nuttig’ of ‘gevaarlijk’ kan ik me voorstellen dat bij personen bij wie het limbische brein prevaleert boven de cortex (voelen boven denken) een principieel bezwaar kan ontstaan in de acceptatie van homoseksualiteit of welke variant dan ook op mannelijke mannen en vrouwelijke vrouwen.

Opvallend, dat het in een RTL roddelnieuwsbericht over ‘coming out’ het vooral de mensen zijn met (ogenschijnlijk) islamitische achternamen, die halsstarrig blijven geloven dat homoseksualiteit aanstellerij is en dat ‘de SCHEPPER’ het zo niet bedoeld heeft.

Wanneer een religieuze gemeenschap wetenschap stelselmatig buiten de deur blijft houden en dezelfde oude kool blijft stoven (red. Robert Long) in gesegregeerde Godhuizen, waarin vrouwen en mannen niet dezelfde voordeur gebruiken en ongelovigen al helemaal geen retraite kunnen vinden, houd je jezelf en je mede-gelovigen Godvrezend en dom. Waren we eindelijk van die misselijkmakende pastoor af, die aan de deur kwam om te vragen wanneer de vrouw weer zwanger zou worden, halen we opnieuw een bak achterhaalde inzichten binnen! 

Het is overigens niet gek dat homoseksualiteit in het menselijk limbische systeem in eerste instantie ‘afgekeurd’ wordt. Immers, we hebben de nobele taak om ons voort te planten en deze groep lijkt daarvoor uiterlijk geschikt, maar is het niet. Iets wat eruit ziet als een rondje maar werkt als een vierkantje is voor ons limbische brein BEDROG en dus GEVAARLIJK.

Gooien we daar een portie ontwikkeling overheen en ‘goed voorbeeld’, dan ontstaat een conditionering via het bewuste denken (cortex), dat homoseksualiteit prima kan. Wat je dan vaak hoort is wel: “Als ze dan maar normaal blijven doen, want een man met een baard in een jurk op stilettohakken en zwarte make-up op, dat vind ik vies.” Ook hier grijpt het limbisch brein de leiding. Iets wat het niet meteen kan definiëren kunnen we uit veiligheidsredenen beter maar als GEVAARLIJK bestempelen.

Wanneer opvoeding, ontwikkeling en beschaving haperen, dan blijft de mens een Bokito. Een door emoties en eenvoudige waardeoordelen gestuurd wezen, dat grofweg onderscheid maakt tussen NUTTIG en GEVAARLIJK.

 

Israel is niet ontwikkeld

Dat Joden en Palestijnen elkaar de haren in vliegen is een signaal van een gebrekkige ontwikkeling. De Arabische Palestijnen delven het onderspit, omdat de Joodse Palestijnen in Israel de macht en het geld hebben. De Arabische broeders hebben simpelweg de pech dat er pas olie werd gevonden na de intrek in het Beloofde Land. De ‘gebrekkige ontwikkeling’ zit hem erin, dat je geen enkele bevolkingsgroep kunstmatig kunt implementeren in een reeds bevolkt geografisch gebied, zonder dat beide partijen het daarmee eens zijn. Het lukt de Joden en de Palestijnen simpelweg niet, om elkaar als NUTTIG te beoordelen. GEVAARLIJK blijft het devies, zolang opvoeding en beschaving geen vlucht nemen in die regio. De macht blijft dan liggen bij het geld en dat is er in overvloed bij de Joodse Palestijnen, die ook nog eens 75% van de bevolking zijn. Zij hebben de Arabische Palestijnen (20%) zelfs het recht op vestiging ontnomen en 95% van het land is inmiddels Joods gebied gemaakt.

Mijn antwoord is dus vrij simpel. Daar waar mensen hun ‘verschil met de ander’ niet kunnen accepteren en respecteren is er sprake van een onderontwikkeling van het bewuste denken, mogelijk door een gebrek in de opvoeding en het geven van een ‘beschaafd’ referentiekader. In deze contreien prevaleert de intuïtieve reactie van het limbische brein; en hoe zuiver ook, het limbisch brein is op dat vlak niet ontwikkeld, maar krijgt wel de voorrang. Het kost dus moeite, om je limbische reactie te overrulen met regels en kaders uit de cortex. Beschaving kost moeite.

 

Een generalisatie

Los van alle uitzonderingen die we kunnen bedenken op deze regel stel ik één generalisatie: In contreien (lees: culturen, groepen, regio’s of landen) heerst een algemene opvatting over zaken in het leven. Deze opvattingen worden min of meer met elkaar gedeeld en bepalen een conditionering van de samenwerking tussen het limbische brein en de cortex. Ons instinct versus onze beschaving. Let op: ons instinct is NIET beschaafd. Kijk naar een kind van 2; dat piest en poept, eet en krijst en wil zijn zin. Krijgt het dat niet, dan ontbreekt helaas de kracht om te moorden, maar het zou het doen, als het dat zou kunnen.

 

Voetbal

Op voetbalvelden ontstaat iets heel natuurlijks. Verbroedering is niet veel anders dan kudde-gedrag. En in de kudde ben je veilig. De kudde is nuttig. De cortex wordt op dat moment minder geprikkeld; het gaat over winnen of verliezen. De eigen ploeg en de vijand. Mensen, meestal mannen, worden wat meer ‘oer’ wanneer ze in de voetbal-hypnose stappen. Met name vanaf de tribune, maar ook op het veld. Dat je daar als ‘bedreiging voor de voortplanting’ op je hoede moet zijn, is gegeven de ‘conditionering’ verklaarbaar. Het vergt dus ontzettend veel discussie, kennisinvestering en ontwikkelingskracht om de menigte van het voetbalveld en de individualiteit van de gay met elkaar te verenigen. Daar mogen we aan blijven werken, maar dat zal nog veel energie gaan kosten.

 

Overstijg je oude wereldbeeld en laat religie los.

Zelfs als in Israel Joodse en Arabische Palestijnen eerlijk verdeeld waren over de politiek, bleef het parlement voor drie kwart uit Joodse Palestijnen bestaan. Dat doet de stemming letterlijk en figuurlijk geen goed. Pas wanneer Joodse en Arabische Palestijnen hun geloof kunnen overstijgen en hun ontwikkeling verder kunnen voortzetten om op emotioneel-rationele argumenten samen te werken aan een land waarin bezittingen per mens en niet per groep verdeeld worden, bestaat er kan dat deze partij de grootste van het land gaat worden.

En ook in Nederland is verdeeldheid een groeiend begrip. Zolang religie een essentieel onderdeel van onze samenleving vormt, weerhoudt dat mensen om hun cortex verder te ontwikkelen en beschaafder te gaan denken. Onze religies zijn allen meer dan 1000 jaar oud en zijn qua uitgangspunten onverenigbaar met de ontwikkeling van de cortex van ons brein. Het onderscheid tussen man en vrouw is in tussentijd vervaagd, door erkenning van de hele LHBT-gemeenschap. Let op: in erkenning zit het woord KENNIS verborgen. Kennis nemen van betekent, dat je de rudimentaire reactie (NUTTIG of GEVAARLIJK) overruled.

Pas wanneer we politiek beschaafd sturing gaan geven aan uitingen van geloof en als godsdienst geen deel meer uitmaakt van de criteria in onze Grondwet, kunnen we een volgende stap maken in de beschaving van ons mensen.

Dit werkt alleen, wanneer we dit combineren met onderwijs zonder enige vorm van stereotypering en waarin homostellen, heterostellen, polyamoureuze en samengestelde gezinnen, partners met verschillende huidskleuren of geloven terugkomen in lesmaterialen. 

Laten we streven naar:

  1. Een maatschappij waarin religieuze symbolen gedragen mogen worden, maar waarin het veroordelen van de aan- of afwezigheid ervan gezien wordt als vrijheisbeperking.
  2. Een maatschappij waarin het belemmeren van een ander in keuze van religie, relatie, onderwijs en beroep gezien wordt als vrijheidsbeperking.
  3. Een maatschappij waarin je wel mag beledigen, maar niet mag discrimineren in het ter beschikking stellen van welk recht dan ook.
  4. Een maatschappij waarin jij jezelf mag zijn en waarin niemand, noch je ouders, noch je omgeving, het recht hebben je eigen mening af te nemen of te ontkennen, danwel hun mening op te leggen.
  5. Een maatschappij waar gediscussieerd wordt, maar niet gevochten. 
  6. Een maatschappij waar je je mening mag uiten, maar nooit iemand bedreigt.
  • In zo’n land zijn geen protestante, katholieke of islamitische scholen. Er is onderwijs dat leidt tot universele burgers; wereldwijs, vredelievend en ruimdenkend.
  • In zo’n land leven alle Israëliërs samen onder één zon en zijn ze buren.
  • In zo’n land lopen er elf voetballers over het veld en doet het er niet toe met wie ze het bed delen. Of met hoeveel.
  • In zo’n land beseffen we, dat ons overlevingsinstinct beter voor onze eigen slechte gewoonten ingezet kan worden, dan die van een ander. Denk aan snoepen, roken en stress.

Als we hiernaar streven, is dit over 100 generaties misschien een feit. De conditionering van de cortex en het limbisch brein is een jong en traag proces. Laten we zorgen dat kerken en moskeeën snel musea worden.

Igor van Kaam

Igor schrijft columns waarin NLP, mensenkennis, wetenschap en politiek kritisch worden bekeken en beoordeeld.

Geef een antwoord