Aandacht maakt alles mooier? #NOT

Er is misschien nooit onderzoek naar gedaan, maar ik denk dat iedereen in zijn kindertijd op welke manier dan ook, zich wel eens niet gezien, onvoldoende gehoord of erkend heeft gevoeld. Zonder erbij na te denken trokken we de conclusie dat, als we maar herrie genoeg maakten, geluid genoeg maakten of problemen genoeg veroorzaakten, dat mensen die belangrijk voor ons waren ons dan wel zouden zien. Zouden erkennen.

Een mens kent drie grote drijfveren in zijn leven. Die zijn voor ons allen hetzelfde. We willen leven (ZIJN), we moeten mee met de tijd en veranderingen om ons heen (GROEI) en we willen pijn vermijden (BALANS).
Alle, maar dan ook alle vraagstukken die ik in de afgelopen 12 jaar op mijn bordje als coach, familielid, trainer, buurman en vriend heb gekregen, komen voort uit een botsing tussen één of meer van deze waarden en de boze buitenwereld.

Zonder in details te willen treden eiste mijn broer vroeger de nodige aandacht op. Hij leest mee, dus ik houd me gedeisd. In een gezin kun je een braaf kind en een lastig kind hebben. Zonder oordeel te vellen, was ik het brave kind. In een gezin waar reuring is, krijgt het brave kind de minste aandacht. Mijn broer pareerde dat ooit, met de opmerking, dat ik altijd alles kreeg. Dat lijkt te kloppen: Dansport is een vrij dure hobby en je bent als ouders gezegend als je kind daarvoor kiest. Mijn partner en ik waren best goed, dat dan weer wel. Brave kinderen doen altijd hun best.

De minste aandacht krijgen. Negatieve aandacht krijgen. Geen liefde krijgen. Hoe lost een kind dat op? In het streven naar zijn, groei en balans is een mens verloren zonder sociale contacten. Een omgeving biedt een mens normaal veiligheid, voorbeelden en houvast. Wanneer er iets ontbreekt wordt BALANS elders gezocht, in extremen. Als ik huil, dan krijg ik aandacht. Als ik iets kapot maak, dan krijg ik aandacht. Als ik lijd, dan ben ik sterk en krijg ik aandacht. Aandacht voelt als erkenning. Aandacht is erkenning. Ik wil aandacht.

Als braaf kind is mijn behoefte aan aandacht nooit in agressie of rebellie gaan zitten. Maar in aandacht zelf. Ik wil aandacht, dus ik investeer aandacht of ik eis aandacht. Ik begon bij dat laatste. Foto’s uit mijn jonge jaren bewijzen dat. Ik liep in rare kleren, wilde nergens bij horen en ging mijn eigen gang, altijd op zoek naar een leuk verhaal om te delen met andere mensen. Ik wilde anders dan anderen zijn.

Zo ging ik in 1994 in mijn eentje naar de begrafenis van Manfred Langer, de eigenaar van de iT, dé gay discotheek van Amsterdam. Ik was nooit in de iT geweest, als brave jongen. Ik kende de hele mens niet. Maar ik stond er, stond ook nog op een foto in de REVU en gooide een leeg flesje wodka of cognac op de kist op begraafplaats Zorgvliet in Amsterdam, tussen Kiki Classen en haar vader en Richard Krajicek en zijn toen kersverse Daphne en toute bekend Nederland. #WTF! Wat deed ik daar?

En zo stond ik ook ooit in een operettevoorstelling op de planken als balletdanser. Er was er maar één in Roosendaal, ik was The Only Gay in the Village blijkbaar, dus werd ik gevraagd. Krant gehaald. Ouders trots. Balletjuf blij. Mooi. Ik eiste aandacht. Ik genoot van aandacht.

Later verschoof mijn behoefte aan aandacht van aandacht eisen naar aandacht geven. En niet zomaar aandacht. Naar bemoeizucht. Ik schijn ooit een vriendin de tip gegeven te hebben dat haar saus ook lekker zou smaken met speculaaskruiden. Dat wordt me tot de dag van vandaag nog aangewreven. Bemoeial. Ze kan zelf namelijk heerlijk koken.

Ik kan me druk maken over mensen, die hun McDonalds verpakkingen uit het raam van de auto gooien. Klacht indienen. Kenteken noteren. Op Facebook posten.
Over mensen die tegen het verkeer in gaan rijden bij onduidelijke verkeerssituaties, zoals direct onder mijn raam in de stad.
En overal ongevraagd tips, adviezen en meningen geven, ‘as we speak’. Ik heb er mijn beroep van gemaakt. Professioneel bemoeial.

Maar er is één plek, waar mijn patroon van aandacht me weinig oplevert. Thuis. Bij de persoon, die het dag in dag uit met mij moet zien uit te houden. Mijn aandacht, mijn zorg, mijn bemoeienis en mijn mening. Van een sticker van de Efteling op je achterruit, (weet je nog?), of een Zwitsers autobahnvignet ontdoe je je gemakkelijker, dan mijn nimmer aflatende bemoeizucht. Bemoeizucht wordt bemoeizeur. En bemoeizeur wordt een gevangenis voor de ander, als je niet uitkijkt.

Moraal van dit verhaal is, dat het niet over mij gaat. Maar dat je zelf gaat ontdekken of jij ooit erkenning hebt gemist en zo ja, in welke patronen jouw roep om erkenning zichtbaar is geworden. Ben je soms jaloers op mensen? Gebruik je drugs? Geef je teveel geld uit of leef je in een wereld van schone schijn met nul euro op de bank? Kamp je met agressie of zet je je af tegen de maatschappij? Ben je narcistisch? Altruïstisch? Masochistisch?

Bedenk goed dat, als jij jezelf leert waarderen zoals je bent, als je leert wat ‘van jezelf houden’ echt betekent en zodra je beseft dat jezelf zijn in plaats van je best doen veel prettiger voor iedereen is. Dan word je pas echt aantrekkelijk. Onweerstaanbaar.

Mensen vallen op echte mensen. Mensen houden van PUUR. Een relatie is pas in balans, als beide partners vrij zijn om zichzelf te kunnen doen en zijn. Anders wordt het coping of cutting, maar daarover schreef ik in 2014 al een blog. Die kun je terugzoeken.

Je bent jezelf. En dat is al fantastisch genoeg! Je hoeft geen erkenning van buiten te vragen, wanneer je jezelf volledig erkend voelt. Je bent goed zoals je bent….

Geef een antwoord